‘Wat is dat, een parvenu?’ vroegen best veel mensen. ‘Nou, je weet wel,’ zei ik dan, ‘iemand zoals jij.’ Een indringer in een hogere maatschappelijke klasse. Een social climber. Niet OSM, wordt geringschattend over de parvenu gezegd. De hoofdpersoon in mijn boek is er zeker een.
De Parvenu is bijna te koop, nog zo’n anderhalve maand tot de spetterende presentatie. Weet nog niet of ik voor die gelegenheid naakt van de Van Brienenoord spring of het eerste exemplaar aanbied aan Obama. Misschien combineer ik ’t wel.
Vooruitlopend op de eerste officiële druk heb ik 20 zogenaamde ‘reisexemplaren’, een soort voordruk die ik wil weggeven. Maar je begrijpt natuurlijk dat ik de vrucht van twee jaar vlijt niet aan zomaar iemand in preview wil geven: ze zijn bestemd voor de 20 Beste Recensenten van mijn boek. Misschien voor jou.
Straks zullen de recensenten van De Volkskrant en Vrij Nederland hun pennen in azijn dopen en mij genadeloos neersabelen. Tenminste, dat hoop ik dan maar: beter geslacht dan onbesproken. Want dat is het ergste wat een schrijver kan gebeuren, dat-ie na een jaar uit zijn schrijvershol kruipt en niemand ‘m opmerkt. En om dat te voorkomen zoek ik 20 recensenten.
Het is een vak, dat van recensent. Een goeie heeft twee kenmerken: ten eerste is-ie in staat een mening te vormen, lovend of zuur. Met een ‘leuk boekie, op het begin en het eind na’ kom je er niet mee. En ten tweede heeft een goeie recensent bereik: zijn woord wordt verspreid. Ben je er een? Ken je er een? Heb je de tijd om deze maand het boek -een pageturner overigens- te lezen? Wil jij mijn werk graag bekritiseren? En vertel je dat graag aan de halve wereld? Mail me en zeg me waarom jij een geschikte recensent bent of kent.
Vijf heb ik al:
Daniëlle Schouten (vrouw – twentysomething – zit in de sportauto’s)
Erik Graadt van Roggen (metroman – net 40 – directeur pr-bureau)
Ruben Nicolai (jongeman – jonge vader – acteur/presentator)
Willem Sodderland (zakenman – provinciaal – buzzer)
en Jort Kelder (mediaman – begin 40 – vegetariër/journalist)
Over een week vertel ik wie mijn andere 15 beulen zullen zijn. Hun recensie lees je de 20 dagen voorafgaand aan de boekpresentatie op mijn blog.
Ben benieuwd, maar wat is dat: OSM?
weet ik ook niet. ONM? GSM?
Erik Graadt van Roggen, is dat familie v/d persoon waar de straat in Utrecht naar vernoemd is?
Weet niet, maar als die persoon interessant genoeg is, claimt-ie ‘m vast. Zou ik ook doen.
The fuk? Ik ontdek net dat er in Nijmegen OOK een ‘Graadt van Roggen’ straat is, de “Graadt van Roggenstraat”. De straat in Utrecht is een ‘weg’, niet een ‘straat’. My bad en The Plot Thickens.
Leuk Mark! Ik kan niet wachten!
Potverdrie Mark, ben benieuwd!
Opgedragen aan Coen Moulijn?
Ik wil je overigens met plezier recenseren!
Aantrekkelijke cover!
Maar je weet ’t: never judge a book by etc…
‘Ben jij een recensent?’ is de vraag. Wikipedia: ‘De persoon die een recensie schrijft, noemt men een recensent’. Dat gaat dus wel lukken.
‘Een goede is in staat een mening te vormen’ lees ik. Ai… heb ik nu net de hele wereld via mijn blog laten weten dat me dat niet altijd lukt.
‘Ten tweede wordt zijn woord verspreid’. Hmm, dat gaat redelijk, nu zo’n 1000 lezers per maand. Geen idee of dat genoeg voor je is.
Je noemt het reisexemplaren, en laat ik nu toevallig dit weekend voor een week of 6 op reis gaan. Veel tijd in vliegtuigen. Ik laat het aan jou of je de Parvenu de concurrentie met het ‘on board entertainment system’ wilt laten aangaan…
– Ben jij een recensent?
Antwoord 34-jarige onderneemSTER en schrijfSTER @JetAlert:
– Totaal niet, ik zit er niet op te wachten en bovendien ben ik geen lezer. Een verhuizing en famille (OSM?) van Frankrijk naar Kenya (september) staat op het program, waardoor ik net mijn deadline heb verplaatst van negen maanden naar twee jaar voor het publiceren van mijn toekomstige bestseller voor ouders en brussen (broers/zussen) van zorgintensieve kinderen, geschreven vanuit het oogpunt van die brussen. Aan de andere kant heb ik al je columns toch – zonder dat ik het wilde of er tijd voor had – gelezen en was ik ook nog blij toe. En nu val ik ook nog als een blok voor je marketing! Ik ben je vrouw (in dezen). Ik zal het netjes vragen: mag ik alsjeblieft jouw recensent zijn?
Je kon al lezen dat ik geen lezer ben. Zie dat als mijn USP (ja nog een een drieletterwoord: Unique Selling Point): lees ik het tot de laatste punt, dan heb je een bestseller geschreven! Gezien mijn commentaar hier vlak boven heb ik goede hoop op een prettige, hele zit.
Een mening heb ik ook.
Puntje van orde:
Ik heb je verhaal net ge-like-d, ik ga m facebooken, tweeten via mijn twitter: http://www.twitter.com/jetalerte, welke tweet ook mijn beste 500 linkedin vrinden zullen lezen. (NB: wel mij kiezen he?)
Ja hoor Mark, dat wil ik best. Sander
een boek…heerlijk zo’n ouderwets medium.
Belangrijkste recentie criterium -naast de kleur van de kaft- is de geur van het boek. Ik ruik (zelfs zonder het in handen te hebben gehad) ’tremendous forces’ in dit boek (vrij naar Winston Churchill)
Gep – 45 jaar – also into communications…
Ja natuurlijk Mark. Gooi op dat masterpiece! Het ninja zwaard is geslepen… En als Graadt er tussen zit (die van al die straten en wegen en lanen), nah, dan weet ik het wel!
H
Nee, dank je. De vorige keer dat ik je hielp, droeg ik het idee voor je werkelijke debuut “De Rebellenclub” aan en we weten dat alleen meneer De Slegte daar beter (no pun intended) van geworden is. Denk wel dat dit een groter succes wordt omdat er veel autobiografische elementen in schijnen te zitten. Ik ben wel graag bij de presentatie op de Brienenoordbrug. Succes!
De Parvenu in een ruk uitgelezen! (Mag ik dat wel zo zeggen 😉 Vind ik het daarom een goed boek? Het roept meteen een aantal vragen op. Een boek dat snel leest is dat een goed teken? Zegt het tempo iets over de literaire kwaliteit of zegt het meer over de lezer? Bijvoorbeeld dat de lezer het boek leest om er bij te horen en erover mee te kunnen praten – zou echt iets voor Stadman zijn – en zo lui is, dat hij al scannend het boek leest, vele passages overslaat en dus het boek snel uit heeft, en wat hij niet heeft kunnen lezen vult hij naar eigen believen in? Of de lezer heeft gewoon niets anders te doen en las het boek daarom snel uit? Of… en dat is ook heel goed mogelijk natuurlijk, is het verhaal om te smullen en wordt de lezer meegesleurd door de wervelende taal van de schrijver? Met De Parvenu is wel degelijk het laatste aan de hand. Een kwestie van op de trein stappen en je mee laten voeren door de bergen en dalen van Hugo Stadman. De lezer verveelt zich geen seconde, is blij als Stadman net als menigeen ook blunders maakt, onzeker is over zijn voorkomen, een gat in zijn hand heeft, geen vaste relatie, maar wat aanklooit, in-between-jobs, no kids, en soms zelfs ook gewoon thuis op de bank hangt (maar dan wel met een glas champagne)… Nee, ik wil niet beweren dat Hugo Stadman een doorsnee figuur is, integendeel, maar er is wel iets dat iedereen van zichzelf herkent in deze mafkees. Niet alleen mannen dus! Het abrupte einde ten spijt – of het ooit nog goed komt met Stadman wordt aan de fantasie van de lezer overgelaten – toch doe je jezelf een groot plezier in dit boek te duiken en even kopje onder te gaan in de wereld van Stadman.