Vorig jaar belde ik eens naar uitgeverij Prometheus. De hoofdredacteur wilde ik spreken, de telefoniste verbond me door.
‘Dag Jean,’ begroette hij.
‘Sorry, ik ben het maar, Mark Schalekamp.’
Jean Schalekamp, een neef van mijn vader, dus mijn oud-oom. Of zo. Schrijver in ieder geval, goed voor zo’n 20 eigen boeken, waarvan Dolle Trams, uit ’64, het bekendste is. Lees verder op mijn Substack!
Een Carrera racebaan,
theekopjes, 2 oude keukenstoelen,
een broodrooster met Atletico Madrid-sticker.
Lijkt wel Koninginnedag: je rommel op straat zetten en er nog geld voor vragen ook – je moet maar durven. Ik dacht dat alleen Hollanders geld willen verdienen aan hun grof vuil, maar op Ibiza kunnen ze er ook wat van: elke weekend is er wel ergens een hippiemarkt.
Een houten Donnay tennisracket,
een ruitenwisserset, 3 toetsenborden,
een Ravensburger puzzel, 1200 stukjes, vast niet compleet.
Hippies bestaan niet meer, net zo min als dodo’s en dino’s, maar die paar die dat nog niet weten, hebben zich verzameld op Ibiza, waar ze zo waar gekoesterd worden en hun vrijheid-blijheid-mentaliteit wonderbaarlijk goed aansluit bij de house- en partycultuur.
Deze hippiemarkt is in Cala Lena, zondag, op het terrein van een voormalige midgetgolfbaan. In het hok waar je ooit je scorekaart, club en bal kon halen, koop je nu bier, broodjes worst en joints. Californian Dreamin’ schalt over de markt, gevolgd door Riders in the Storm.
‘Ja, das is echt Silber,’ zegt de verkoopster, hartstikke blank, maar wel met een volwaardige rasta-coupe, ‘ist noch von ein Apache Indianer gewesen.’
‘Who is this?’ vraag ik.
‘It’s a picture of Shiva, God of Love. If you buy it, you will be blessed.’
‘I’m already blessed.’
‘Yes, sure, I could see that in your aura,’ zegt ze, terwijl ze de fik steekt in een grote joint, ‘but if you don’t buy it, he won’t be happy with you.’
Van deze aanpak kan Tel-Sell nog wat van leren, maar ik ben niet bang voor Shiva’s toorn.
Een tafel vol vage seksartikelen,
VHS-cassettes van Titanic en Cape Fear,
een schilderij van een dolfijn in ondergaande zon.
Mijn oom heeft als Amsterdams student ooit gedemonstreerd tegen de bezetting van het Maagdenhuis. Ik ben ook niet zo dol op hippies.
Ik heb alleen een broodje worst gekocht.
Mijn vriend W. betichtte me dit keer van perfectionisme. ‘Jij kan ’t alleen als de omstandigheden ideaal zijn, het is nooit goed genoeg voor jou.’ Het ging over mijn zoektocht naar een werkplek. ‘En,’ voegde hij er aan toe: ‘dat geldt ook voor de manier waarop je met vrouwen omgaat.’ Ik heb W. meteen ontvriend, want als je vrienden eerlijk gaan worden, is het eind zoek. Maar toch, heeft hij gelijk? (niet wat betreft vrouwen. Ik wil gewoon een meisje met drie borsten en groen haar. Is dat nou zo veel gevraagd?)
Het oudste zoontje van Becks & Posh heet Brooklyn omdat-ie daar verwekt is. Als ik die logica zou volgen, zou mijn boek als titel Lissabon Cotignac Amsterdam Bergen Curacao Ibiza moeten krijgen. Overal was ik even, maar daar was ’t te druk, daar te warm, daar te grijs en ook hier op Ibiza heb ik 3 appartementen versleten, voor ik neerstreek vlak buiten Santa Eulària des Riu, 70 meter van zee. Ben ik een prinses op de erwt?
Vind ik niet. Het luistert nauw, zo’n schrijfplek. Niet voor het maken van een stukje als dit: dat kan overal. In een kroeg, in de trein, thuis. Doe ik in anderhalf uur, nog een beetje schaven en klaar. Maar een roman, weet ik inmiddels, vraagt een andere, diepere concentratie. De meeste schrijvers vinden die alleen in totale afzondering.
In The Guardian verscheen een fraaie serie over writers’ rooms. De ene kamer een chaos, zoals die van Martin Amis, de andere net zo eigenaardig als de schrijver zelf, zoals de kamer van Roald Dahl. Uitzonderlijk was de werkplek van Jane Austen. Zij had geen eigen kamer en schreef Sense and Sensibility en Pride and Prejudice op dit piepkleine tafeltje naast de voordeur…
En welke omstandigheden heb ik nodig om aan mijn boek te kunnen werken? Een tafel. Een stoel. Licht. Verwarming. Internet. Kans op menselijk contact binnen een straal van 10 kilometer, maar geen buren die verbouwen of klarinet leren spelen.
Mijn kinderhand lijkt dus snel gevuld, maar de alles beslissende factor is: hoe voelt het? Dat gevoel wordt bepaald door ongrijpbare zaken als energie, aardstralen en mijn humeur. Eigenlijk is er dan ook geen peil op te trekken, W. Nu zit ik goed, maar ik beloof niemand dat ik het hier twee maanden volhoud. Het is namelijk belangrijk om zeker te weten dat het gras niet groener is, aan de andere kant van de heuvels.
Tijd en plaats passen goed bij elkaar: het is de laatste avond van het jaar, volle maan en storm op het puntje van de klif, aan het einde van de haven, van Ibiza, van de wereld. Het feest is bij Annabelle, een Engelse zeeperfgename, parttime model en fulltime bohémien. Haar huis vormde in de jaren ’60 en ’70 het decor van een aantal films, artistiek en Frans en dus een tikje vaag. Annabelle en haar huis passen ook goed bij elkaar.
‘You wanna smoke?’ vraagt een Keith Richards-lookalike. Beneden, zo’n 20 meter diep, beuken, na een aanloop van een paar honderd kilometer, de golven tegen de rotsen. Die krijgen ze niet kapot, waarschijnlijk, maar voor de twee houten Riva’s vrees ik ’t ergste.
De house stampt, een Picasso trilt mee aan de muur. Naast de DJ staat een man in een microfoon te murmelen. ‘t Is een hypnotiseur, wordt me verteld. Deze lokale Rasta Rostelli is bezig iedereen een happy new year in het onderbewuste te programmeren. Het is intussen een komen en gaan naar één van de zijkamertjes. Daar zal de wc zijn, dacht ik nog, maar toen ik zelf binnen stapte, zag ik op een tafeltje een bergje waar Scarface jaloers van zou zijn. Ik heb daar niet zo’n neus voor, voor die coke.
Ibiza, parties & drugs… Zelfs de knul achter de kassa van het BP-tankstation vroeg me gisteravond of ik drugs wilde kopen. Niks Airmiles of Freebees: pillen kun je krijgen. De politie neemt geregeld monsters uit het riool vanaf de grote disco’s en meet zo welke drugs in zwang zijn en in welke doses. Ze pakken ook wel eens iemand op. Zoals vorig jaar, heel curieus, toen twee vrachtwagenchauffeurs zwaar ziek waren geworden. Ze hadden honger gekregen en besloten wat van hun lading te snoepen. Chocola, dachten ze. Het spoor leidde naar ene Tjalling van Ketwich Verschuur, een grote dealer en aanzienlijk minder keurig dan z’n naam.
Ibiza, parties & drugs… Ik merk dat ik die levensstijl afkeur, fel zelfs. Escapisme noem ik ‘t, hedonisme – en nog wat verderfelijke ismes als het moet. Gij zult werken – feesten moet je verdienen en ook dan moet je zorgen altijd controle te houden. Zo is het en niet anders.
Die felle afkeer zegt vooral iets over mijzelf, dit eiland houdt me een spiegel voor. Ik heb geen talent voor drugs en ben ik ook niet van plan alsnog de partylifestyle aan te meten, maar ik zie dat ik een stuk benepener ben dan ik wil toegeven… En da’s dan weer leerzaam.