Maand: mei 2009

We vallen met de neus in de boter, G. en ik: we hebben bij Vertigo afgesproken voor een kop koffie, maar worden getrakteerd op een Miss-verkiezing. Over een half uurtje begint ’t. Een paar jongens van AT5 zijn bezig met kabels, het bouwen van een catwalk en op een podiumpje staan twee stoelen, voor de jury. Achter de catwalk posters van de 8 finalisten, een van hen zal ‘Prinses van Amsterdam’ worden. SMS Stem 4 naar 3321.

Even later zien we de meisjes binnendruppelen, de meesten geflankeerd door hun vriendje. De AT5-presentator vangt hen gladjes op – de meisjes dan, het vriendje wordt genegeerd. Die staat op een meter afstand te wachten, de tas en het blikje Red Bull van z’n verkering vasthoudend, schuchter en argwanend. ‘When you’re in love with a beautiful woman, it’s hard’, zong Dr Hook al: ‘Everybody wants her.’

Tot m’n verrassing -en teleurstelling- zijn de meisjes aardig tegen elkaar. Geen nauwelijks verholen haat en nijd, vuile blikken en opmerkingen onder de gordel, maar complimenten over haar & outfit. Het zijn duidelijk gelegenheidsmissen, morgen weer cassière, administratief medewerkster of HBO-studente. Niet de doorgewinterde wanna-beetjes die van de Miss Wet T-shirt in disco Alhambra hoppen naar de voorronde van Purmerend’s Next Top Model. Op eentje na dan, ene Safaa, die nog in de Gouden Kooi had gezeten.

Daar komt ook de jury. Frank Awick, een AT5-coryfee, die volgens mij meer verstand van jongens heeft en Fabienne de Vries, ooit populair als TMF-VJ. Aan een tafeltje achter me hoor ik: ‘Da’s Fabienne. Haar carrière is mislukt.’ 

Actie! Een gettoblaster wordt gestart en een voor een gaan de meisjes op en neer over de catwalk, they strike a pose voor het oog van de camera, jury, 20 toeschouwers op het terras, 5 joggers en 3 mannen die hun hond uitlaten. Zij die nog moeten plukken zenuwachtig aan hun jurkje, omlaag bij de benen en omhoog bij de borsten, bevreesd voor Fabienne die een Jerney Kaagman-imitatie doet. 

Na een uurtje weten G. en ik genoeg. De badpakkenparade geloven we wel. Als we weglopen horen we net nog een van de interviewtjes. ‘Mijn favoriete plek in Amsterdam is de Kalverstraat,’ zegt Naomi, ‘Lekker shoppen.’ Een hond doet een plas tegen de catwalk. Shirley wint, zie ik als ik ’s nachts langs AT5 zap.

Wat heb ik ’t meest gemist, daar in Frankrijk? Familie? Nou nee. Collega’s? Heb ik niet. M’n vrienden? Nee, die twee heb ik al jaren niet gezien. Wat dan wel? Mijn buurt, die miste ik.

Je moet je wereld klein houden, vind ik. Wel zo overzichtelijk. Die van mij speelt zich af binnen een straal van hooguit een paar honderd meter. Kantoor van Robin Good zat de laatste jaren aan de Amstel, tegenover Carré, daar woon ik om de hoek, in de Utrechtsestraat koop ik kleren, boeken en cd’s, mijn sportclub zit in het Amstel Hotel en mijn stamcafé, De IJsbreker, zit aan de Weesperzijde, twee deuren van waar ik ooit, in ’99, Robin Good begon.

De IJsbreker is het centrum van mijn universum, al zeker tien jaar (en nog steeds geen korting). Daar eet ik, drink ik, lees ik kranten, spreek ik af. Mooi café. Ken je ’t? Binnen de prachtige bogen en de hoge plafonds, grote ramen uitkijkend over het enorme terras aan de Amstel, onder de platanen (of populieren. Eiken, weet ik veel. Hoog in ieder geval). Opvallend is de clientèle van De IJsbreker. Laten we zeggen dat die niet bepaald hip & happening is. Ik heb lang vermoed dat aan het begin van de straat een bord staat met ‘verboden voor knappe meisjes’. Bezoekers van De IJsbreker lezen regelmatig een boek, zijn vaak een tikje groezelig en ze doen vast iets artistiekerigs.

Artistiekerig is het café zelf ook, tegen het snobistisch aan: alle kranten liggen er, maar De Telegraaf komt er niet in, voor de borrel zijn er kaasblokjes, maar geen frituur en als Holland voetbalt is er zeker geen groot scherm. Het café heeft ook een zaaltje, waar Adriaan van Dis ooit zijn boekenprogramma opnam (‘red wine or white wine’?). Wordt zo nu en dan gebruikt voor concerten en op de affiche lees je dat het iets is als ‘Het Moldavisch Kamerensemble speelt gedichten van Goethe’. De 25 bezoekers komen na afloop met een heel serieus gezicht het café in en bestellen een glas water – van de kraan.

Ben ook blij met het personeel. Dat let goed op me. Ik eet er zo’n twee keer per week en werd op een goed moment op rantsoen gezet. Voortaan mocht ik maar eens in de twee weken kaasfondue, anders werd ik te dik. Ben blij er weer te zijn. Misschien tijd voor korting, Andreas?

Ben weer thuis. Twee weken geleden heb ik mijn manuscript gemaild aan de uitgever, ongeveer driekwart van wat het totaal moet worden, zo’n 70.000 woorden, 210 boekenpagina’s. Nu moet ik wachten op het commentaar: ‘Die verhaallijn deugt niet, ik begrijp geen zak van de motieven van de hoofdrolspeler, het is saai, er moeten meer plaatjes in, ik wil minstens twee sexscenes per hoofdstuk, ik vindt schrijf je zonder ’t’,  je moet dit boek toch echt onder je eigen naam uitgeven’ (tot nu toe schreef ik mijn boeken onder het pseudoniem Arnon Grunberg). Dat soort dingen.

En wat doe ik, terug in Amsterdam, dan met dit weblog? Wat nu ik niet meer kan berichten over exotisch Cotignac, niet meer kan afgeven op irritante Fransen? Miniatuurtjes schrijven over mijn dagelijkse leven, à la the late & great Martin Bril? Hij kon het, maar ik? Elke week schelden op Hollanders dan? Gaat vervelen, ben ik bang -al is er altijd genoeg aanleiding.

Het bijhouden van dit weblog was voor mij een mooie onderbreking van het werken aan m’n roman. Stukkie schrijven, online gooien en meteen kreeg ik reacties. Sommige via het weblog zelf, andere via de mail. Vond ik fijn, want ik ben niet zo’n schrijver die zich hoog verheven voelt boven zijn lezers – dat komt nog. Via de stats kon ik precies zien dat het aantal bezoekers gestaag toenam, tot nu ongeveer 500 per week. Schijnt best veel te zijn. Dus om mijn fans niet teleur te stellen en om geen roestige vingers te krijgen ga ik door.

Wat kunt u voortaan verwachten, beste mensen? Uiteraard zal ik graag vertellen hoe ’t met mijn boek gaat. De mooie weg van nu, het gedoe met de uitgever, tot aan de spectaculaire boekpresentatie (in de Heineken Music Hall? Of liever iets intiemers, in Carré of zo?) en het moment dat ik de Libris-Prijs in ontvangst neem (dankwoord heb ik al klaar, prijs draag ik op aan Stevie Wonder en Mohammed Ali). Verder krijgt u The World According To Mark. Ik ben zo iemand die zegt wat iedereen denkt, de waarheid en niets als de waarheid en die liegt er niet om, dus dan weet u ’t vast. En ik zal berichten over mijn leven, maar verwacht daarover maar niet de waarheid. Die ellende bespaar ik u liever.