augustus 2010

Te Koop – mijn huis

Kijk, als huizen nou als warme broodjes gingen, zoals in de tijd dat je blij mocht zijn dat je ’n bod mocht uitbrengen en ’n bezemkast in de Pijp nog bij inschrijving werd verkocht, dan had ik u deze advertorial bespaard.

Maar zo liggen de zaken niet en daarom bied ik u zelfs via mijn blog, schaamteloos, mijn appartement aan. Het is ook werkelijk schitterond, aan de feeërieke Nieuwe Prinsengracht. En serieus: 130 meter, derde en vierde verdieping, zeer licht, in 2007 gesplitst dus in topstaat. Dakterras, vergunning voor een tweede in aanvraag, sjieke keuken, houten vloeren en ingebouwde kasten. Parkeervergunning binnen 2 maanden. Op vertoon van deze blog -uitgeprint en uitgeknipt- krijgt u €1.000 korting en als de koper via u komt, ontvangt u 5 exemplaren van mijn boek, gesigneerd.

Waar ik zelf ga wonen weet ik nog niet. Buenos Aires, Kaapstad, Veghel, Watergraafsmeer, ’t kan allemaal. Misschien wel bij u in de straat, pas maar op.

Gezellig

‘Ben ik wel ’n goeie Hollander?’ vroeg ik me af. Genoeg tijd om over na te denken: ik moest nog zeker 8 kilometer rennen op de loopband. Mijn uitzicht is de Amstel, waar ’t meestal rustig is. Af en toe glijdt een binnenvaartschip mijn raam voorbij, de André van Duin, de Vincent van Gogh of een andere rondvaartboot, wat roeiers en een enkel kajuitbootje – man achter het roer, vrouwlief er naast, soms een verveelde tienerdochter in bikini op de voorplecht. Vandaag is het anders, zelfs op dit stukje Amstel is het druk want dezer dagen is het Sail en daar moet je bij zijn.

Pal voor me koesteren zo’n 25 Riva’s, 4 rijen dik, zich in ’t zonnetje, terwijl hun baasjes in La Rive aan de lunch zijn. Af en toe komt er eentje aan boord om nog even iets bij te poetsen. Ze lijken op elkaar, die Riva-eigenaren: veel rooie broeken, snorren, bootschoenen (nogal wiedes) en allemaal doen ze heel nautisch in polo’s met grote emblemen, Gaastra-zus en Regatta-zo. Beetje zenuwachtig lijken ze ook, want straks moeten hun peperdure lievelingen zich voegen in het gekrioel, in de bonte armada van 350 PK Bayliners, politieboten en aftandse sloepen, opstomend naar ’t IJ.

Hollanders houden van gezelligheid. Ze zouden verspreid over het land kunnen wonen -Friesland en Drenthe zijn prachtig- maar ze zitten vooral in de Randstad, inmiddels één van de drie dichtstbevolkte gebieden ter wereld. Alsof dat niet genoeg is, zoekt men elkaar daar graag op: met z’n allen naar Amsterdam voor Koninginnedag, het WK en Sail. En of het nou Nederlands Elftal is of boten vol gays die door de grachten varen doet er niet toe, een miljoen mensen staat langs de kant met pils en toeters. Een feest is pas een feest als je er met 100.000 man bent geweest. ’t Schijnt te maken hebben met ontzuiling. Iedereen doet tegenwoordig vooral ‘z’n eigen ding’, maar tegelijk is er het sterke verlangen om ergens bij te horen, hang naar saamhorigheid.

Voetbal kijk ik niet in ’n bomvolle kroeg of op het Museumplein, maar met een paar vrienden. Komend weekend de Uitmarkt, dus ga de stad-uit-Mark. Nee, ik ben geen goeie Hollander. ’t Liefste ga ik met zeilmeisje Laura samen solo de wereld rond. Gezellig!

A writer’s goldmine

Rotterdam had ook de laatste paar honderd meter dat het nog scheidde van het dorp opgeslokt – aan niemandsland wordt in de Randstad niet meer gedaan. Barendrecht. Was er jaren niet meer geweest, maar één verkeerde afslag en ik reed ineens m’n geboortedorp binnen.

Vooruitgang had ook hier onmiskenbaar toegeslagen: ik zag rotondes, een IKEA en een Cultureel Centrum. Het regende zachtjes. Mijn lagere school stond er nog, op een steenworp van de vijand, de christelijke basisschool. Of een ijsbalworp, in de winter. Verderop mijn voetbalclub en daar, in dat huis, woonde m’n beste vriendje. Nu niet meer, nu wonen daar Jack, Yvonne, Tobias & Maikel. Mijn oude buurt, nog altijd even braaf en grijs. Straat na straat, vind maar eens 10 verschillen: rijtjes huizen, auto’s, een eenzame boom in een perkje vol kniehoog zielloos groen.

Het huis waar ik opgroeide bleek enorm veranderd. Sterk gekrompen, om te beginnen: de tuin, ooit een voetbalveld, nu een postzegel. Ook viel ’t me op dat de huidige bewoners nog steeds niet het bordje met ‘Hier woonde Mark Schalekamp, schrijver‘ hebben opgehangen.

Het begon steeds harder te regenen, zoals het de 17 jaar dat ik er woonde voortdurend deed. ‘Het is knap dat je er nog zo goed uit bent gekomen,’ zei één van m’n psychiaters laatst bewonderend. A writer’s goldmine, die jeugd van mij, dat natuurlijk wel, dus mij hoor je niet klagen.

Ik at een puddingbroodje in de Dorpsstraat. Eigenlijk was hier niet zo veel veranderd: een Intertoys, Bakker Klootwijk, slagerij J. van der Ven. Het was vakantie en moeders liepen met hun kinderen, zonder uitzondering gehuld in Feyenoord-shirts. Zo luidt de etiquette in deze contreien, draag je iets anders, heb je iets uit te leggen.

In het Cultureel Centrum treedt volgende week Lenette van Dongen op, las ik. Op ’t moment dat ik ’t dorp verliet, hield ’t prompt op met regenen.