Categorie: Amsterdam

Mijn eerste Amsterdamse buurman was een drugsbaronnetje. Een Italiaan met een derdehands Ferrari en blonde snol. Tegelijk was hij mijn huisbaas: met drie vrienden huurden we de twee verdiepingen boven hem, pal tegenover de ingang van de Albert Cuypmarkt. De huur wilde hij cash, 2500 gulden, die hij niet telde, want ‘I trust you guys. And if it’s not okay, I’ll find you.’ Bovendien, meldde Scarface’s late leerling doodleuk, kon hij ons te allen tijde binnen 24 uur uit huis krijgen, ‘with or against the law’. Na een paar maanden zagen we ‘m niet meer, de huur moest zelfs per bank. We hoorden wel steeds vaker een sonore brom van beneden en de geoefende neuzen van mijn huisgenoten roken hasj. We deden aangifte, de politie een inval en een fikse plantage werd ontmanteld.

Onze andere buren waren fijner, vooral de meisjes van het dispuutshuis om de hoek. Om hen binnen te lokken organiseerden we geregeld een buurtborrel, waarvoor verder eigenlijk niemand was uitgenodigd. Na een paar jaar, toen onze nieuwe huisbaas -een echt grote boef, even later geliquideerd- ons vertelde dat we op moesten duvelen, was het uit met de post-studentenpret.

Mijn tweede Amsterdamse adres was aan het Minervaplein, in Zuid. Daar woonde ik in m’n eentje, vijfde verdieping, in een gebouw waar verder eigenlijk alleen maar stokoude vrouwtjes schuifelden. Ze wisten me goed te vinden wanneer de lift weer eens kapot was en er boodschappen de trappen op moesten. Hugo Stadman, hoofdpersoon uit De Parvenu, heb ik daar laten wonen.

Het volgende huis woonde in de Andreas Bonnstraat, Oost. Daar waren mijn onderburen prima, de Marokkaanse buurvrouw links een schat met veel babbels en een bloemenkraam, rechts woonden een operazanger en zijn Deense vriend. Aan de overkant een kroeg, waaruit in weekends een teringherrie kwam, een mix van Surinaams gelal en salsa. Boos kon ik er maar niet van worden, dat lukt me slecht met Surinamers.

Laatste stop was de Nieuwe Prinsengracht, sinds 2007. Hemelsbreed een verhuizing van 300 meter -m’n Albert Heijn is dezelfde gebleven- maar aan de gracht alleen maar nette mensen. Niks mis mee overigens. De meeste van mijn goeie buren ken ik, wat ik belangrijk vind: daar gaat Youropeans over. En nu vertrek ik in mei, na 20 jaar en met moeite, naar Berlijn, de stad die in mijn Europees vergelijkend warenonderzoek het beste is bevonden. Neue Nachbarn!

Eigenlijk was ik niet van de katten. Zo ben ik opgevoed: katten zijn onvoorspelbaar, onbetrouwbaar, verwend en vilein. Net vrouwen. We hadden een hond, een tamelijk domme maar o zo goeiige boxer. Wanneer mijn vader haar poogde op te hitsen om een kat uit de tuin te verjagen, bleef ze suffen in haar mand, waarna mijn vader zelf naar buiten stormde, woest een schoen richting kat gooide, natuurlijk miste en op één sok in de struiken moest zoeken naar z’n linkerschoen.

Lees het verder op substack!

 

Kwam m’n sportschool uit en zag dat er een fuif was. Bleek het Beau Monde Awards Gala, als elk jaar in het Amstel Hotel. Ik had niets te doen die avond, zag er toevallig niet al te shabby uit, dus stiefelde ik langs de fotografenhaag, meldde me bij de ontvangsttafel, legde uit dat ik eigenlijk ook op de gastenlijst hoorde, omdat ik nogal belangrijk ben en dat mijn secretaresse die middag nog had gebeld en even later stond ik met een glas op het ‘sprookjesfeest van het jaar’.

Die Awards waren net vergeven. Mocht u het gemist hebben: Daniele was de stijlvolste, Monique had de Makeover Award gewonnen – maar nog steeds was goed te zien dat ze uit Volendam komt. De Cover Award was een prooi voor Quinty, ooit begonnen als vrouw-van, maar weinig mensen weten tegenwoordig nog wie haar man Orlando is (sierlijke middenvelder. Feyenoord en twee keer in Nederlands Elftal). Ja, lieve mensen, het is me wat. Dat vertellen ze je niet op Teletekst.

Leko is er, Stees, Ireen en Nikki en kijk, daar loopt Kelly, allemaal op hun paasbest, dat wel, maar ik vond ’t een beetje ’n tamme bedoening. Op het podium speelden Heidi en de Heino’s een campy act, personeel van het Amstel Hotel laveerde met schalen fingerfood behendig langs grote ego’s, maar ik verwachtte meer van het feest van het jaar. Bergjes coke, bloedmooie starlets, Gordon in de kroonluchters en een surprise-optreden van Robbie Williams.

‘In welke zaal is de orgie?’ vroeg ik aan een meisje, wellicht van GTST of OSM.
Wist ze niet.
‘En waar ben jij bekend van?’ wilde een ander weten.
‘Ik speel Pino in Sesamstraat,’ antwoordde ik.
Of ik met ‘r op de foto wilde.

Daar staat Geer, samen met Jim, daar is Kelly weer en die daar, wie is dat? Die is jurylid bij So You Think You Can Dance, werd me ingefluisterd. Ze kennen elkaar allemaal, valt me op. Uit de bladen waarschijnlijk. ‘Het is eigenlijk helemaal ons feestje, hier kunnon BN-ers relaxed zijn,’ hoorde ik Caroline Tenson naast me zeggon – alsof ze anders opgejaagd wild zijn.

Lieke ging vroeg naar huis, misschien teleurgesteld omdat ze dit jaar buiten de prijzen was gevallen. Het Beau Monde Gala, een sprookjesfeest? Ik zag veel boze stiefzusters en weinig Assepoesters. Tot zover uw verstekeling in de wereld van glamour & glitter, terug naar Hilversum.

Op het terras mensen kijken, en dan cijfers geven: wie doet het niet? Ik doe het bij de IJsbreker, mijn stamcafé, dat na een verbouwing, dit voorjaar, ineens Ysbreeker heet. Belachelijk natuurlijk. Een andere ingrijpende verandering sinds het café grand is, is dat het stoffig en linksig publiek dat hier voorheen exclusief uithing, gezelschap heeft gekregen van hip volk en semi-BN-ers – mensen op sneakers met een zonnebril in hun haar. Niet zo best voor het intellectueel gehalte, wel goed voor de cijfers op het terras.

Ik ben aan het werk, bezig mijn manuscript te vervolmaken na het commentaar van mijn redacteur. ’n Lastige klus: een wijziging hier heeft drie hoofdstukken verderop gevolgen, waardoor daar een zin wegmoet en ik ergens anders weer een alinea moet herschrijven. Om uit te rusten, gun ik mijn ogen regelmatig een ommetje.

Genoeg te zien. Altijd wel een tafeltje waar gedate wordt, want je hebt uitmaakcafés, Walem op de Keizersgracht bijvoorbeeld, de IJsbreker is dat zeker niet. Zij daar, een paar tafeltjes verderop, hebben een eerste date, via internet vermoedelijk. Hij zat er al een zenuwachtig kwartiertje, wilde haar begroeten met een zoen, maar kreeg een hand. Hij lijkt op Roy Makaay, zij op Nicole Kidman. Een gekke combi, niet waar?

Naast me ontpopt een knul zich tot waspwhisperer. ‘Let maar op, hij gaat zo weg,’ bezweert hij zijn vriendin die angstvallig een krant in aanslag houdt. Een Telegraaf, die ze zelf moet hebben meegenomen, want dat blaadje willen ze in de IJsbreker nog steeds niet bezorgd hebben – da’s dan tenminste niet veranderd.

Drie serveersters belopen vandaag het terras. Elke met eigen stijl: de een flaneert, de tweede schrijdt, links en rechts belangstellend vragend of men ’t naar de zin heeft, als een gastvrouw op haar feestje, en de derde, een knappe Poolse, voorkomt met een soepele pirouette dat een wat lompe figuur haar en haar volle dienblad omver loopt.

De date vlot intussen niet. Terwijl Roy aan ’t vertellen was, bekeek Nicole net al een sms. Waarschijnlijk valt hij in levende lijve tegen, heeft hij zijn foto misschien te veel geshopt. Tja, de IJsbreker. Zij daar, die schuin voor me gaat zitten, krijgt een acht van me, ondanks haar rare blauwe nagellak. Maar ik moet door, aan het werk, mijn boek afmaken. Nog een week of drie, dan ben ik klaar.

Holland is er vol van: het WK gaat beginnen! Straten kleuren alras oranje, volwassen mannen lopen in oranje pakken, met nep-vuvuzela’s, bondscoats en Pletterpetten. ‘We worden kampioen, zekers te weten,’ zeggen ze. Dat zit er natuurlijk niet in. Alleen in Nederland denken we dat Nederland tot de favorieten hoort. Geloof Leo Beenhakker nou maar: 31 landen komen om wereldkampioen te worden, Nederlanders om te laten zien dat ze mooi kunnen voetballen. Maar goed, het WK leeft.

Zelfs in mijn buurtbiowinkel:

‘Het is wel duur, dat WK Voetbal, voor zo’n arm land,’ zegt een meisje dat op Sinead O’Connor lijkt. ‘En ik heb gelezen dat al die stadions straks leeg staan.’
We staan met vijf man rond de kassa. Het is onduidelijk wie aan de beurt is.
‘Het leidt af van de werkelijke problemen in Jo’burg. Zuma maakt er een puinhoop van,’ zegt een mevrouw, net zo onbespoten als de groente in haar mandje. Een paar minuten geleden, toen de verkiezingen werden doorgenomen, beweerde ze al dat ze haar vrienden in het buitenland heeft gebeld om excuses aan te bieden voor de PVV-stemmers.

De rij schiet niet op: de buurtbio’s bespreken de Toestand in de Wereld.

‘Weet je dat ze allemaal minderjarige meisjes van het platteland hebben gehaald, voor de prostitutie?’ zegt Sinead. In haar mandje liggen De Groene Amsterdammer, geitenyoghurt, bamboekoffie en biologische rijstwafels.
‘Tot mijn 17de heb ik gevoetbald, daarna vond ik ’t kinderachtig,’ vervolgt een dertiger met een groene bril. Hij betaalt z’n tofuburger en EcoVert-afwasmiddel en vertrekt.
‘Nou, ik ga wel kijken hoor, ik vind Van Nistelrooij een leuke jongen,’ zegt een mollige jongen schalks. ‘Heb je nog speltbrood?’
‘Ja, die Van Nistelrode is wel leuk geloof ik,’ beaamt Sinead. ‘Maar er is totaal geen aandacht voor de schending van mensenrechten in Zuid-Afrika.’ Ze kijkt of ze persoonlijk Mandela van Robbeneiland heeft gehaald.

Ik hou m’n mond en wacht geduldig tot ik mijn Heidelbeereyoghurt mag afrekenen. Het is zaterdag, mooi weer en vanmiddag neemt Lionel Messi het op tegen de reuzen van Nigeria. Wat wil je nog meer?

Even wat politieks…

Ze zijn bezig aan mijn straat. Een ploegje, half Brabants, half Slowaaks, maar kan ook Pools zijn, trekt meter voor meter van de ene naar de andere kant. Met hen schuift een grote gele getthoblaster mee, die vanaf een uur of 7 Radio Noordzee uitbraakt. De Brabo’s brullen luidkeels mee. De Polen (of Slowaken) houden hun mond.

Ze zijn al ruim een maand bezig, de stratenmakers. Aardige kerels. Voor een fles Fanta sjouwden ze ook de Ikea-aankoop van mijn buurmeisje drie hoog: ‘natuurlijk doen we dat, mevrouwtje.’ Een goed deel van de dag zitten ze in hun keet, de getthoblaster laten ze dan buiten door jengelen. Laatst vroeg ik wat ze precies doen. Het komt er op neer dat ze de klinkers er uit halen, schoonmaken, wat vers zand strooien en klinkers weer terug leggen. ’t Leek mij knap overbodig.

Om de hoek wordt de tramrails vernieuwd, dat doen ze ’s nachts, hoor ik. Wat is je punt, Mark? Dit is toch gewoon, welkom in Amsterdam! En da’s mijn punt: Amsterdam is een grote bouwput, al jaren. Straten liggen open, de musea zijn dicht, de Noord-Zuidlijn een wrang lachertje van een paar miljard. Dit is volgens mij niet gewoon, maar het gevolg van wanbestuur. Denk niet dat het zo gaat in vergelijkbare steden, zoals Kopenhagen, Dublin of Hamburg. Amsterdam, dat doet maar, zonder visie, zonder regie. Van wie zou die moeten komen, wie is de baas in de stad? Job Cohen was ’t, sinds 2001.

Woensdag zijn er verkiezingen. De verschillen tussen de partijprogramma’s zijn verwaarloosbaar, zelfs dat van de PVV wijkt wel beschouwd nauwelijks af. Daar win je dan ook geen verkiezingen mee. Verkiezingen worden gewonnen op het appeal van de voorman- of vrouw. Doe ’t goed in het Jeugdjournaal of RTL Boulevard, laat je niet het kaas van het brood eten in een van de vele debatten, daar gaat ’t om. Emile Roemer, een politieke nobody, scoorde een zetel of drie in het RTL-debat. Niet door sterke inhoud, maar door een geestige one-liner. Job viel voortdurend tegen.

Het maakt mij niet uit, ben niet links, niet rechts, maar recht door zee en ik stem al vanaf m’n 18de PVV. Dat Cohen hakkelt vind ik niet relevant. Dat hoor je uit PvdA-hoek nu ook uiteraard: Job is geen gewiekst debater, maar een ervaren en daadkrachtig bestuurder, de man die we nodig hebben. Tja. Ach. Roger Moore speelt 007, Bram van der Vlugt doet al jaren een uitstekende Sinterklaas en Job Cohen acteert de vaderlijke staatsman.

Sommige mensen hebben een bos krullen, ik moet een muts dragen als het koud is. Ik heb er twee: een degelijke blauwe en een groene van Feyenoord. Meestal draag ik die blauwe, maar ik kan natuurlijk niet de hele winter dezelfde op. Ik woon in Amsterdam, moet u weten en dus roept mijn keuze voor de groene muts reacties op. Van het welgemeende ‘vuile tiefes-kakkerlak’ tot de thumbs-up van opvallende veel Amsterdamse agenten, blijkbaar net als ik fan van die sympathieke Rotterdamse volksclub.

Je moet een beetje opletten, als je zo’n muts draagt (in Rotterdam zou je met een Ajaks-sjaal, -pet, -shirt of -sleutelhanger al na 3 minuten gelyncht zijn door een woedende menigte). Nu ben ik niet vies van een provocatie, maar het is me teveel een statement – een beetje vermoeiend. Dus zet ik maar weer die blauwe op als het vriest.

Mijn fietszadel lekte, kleverige gel bleef aan mijn broek plakken. John de Fietsenmaker keek er naar en had een oplossing: een plastic hoesje. Nee, het kostte niks, zei die – aardige gozer, die John. Treuzelend stond ik met dat gegeven paard in de deuropening: het was roze. Wat te doen? Ga ik fietsen met een roze zadel? Wat zullen ze wel niet denken, de mensen? Ik heb geen vriendin, wat ruimte laat voor speculaties. In het schap lagen nog meer hoesjes, fluorescerend gele en lichtblauwe. Kan ik aan John vragen om een andere kleur? Hoe kleinzielig is dat? Maar ja, een felroze zadel: het is een nogal een statement. Ik liep de winkel uit met de roze hoes en neem voortaan wat vaker de auto.

Roze heeft niet overal een zelfde connotatie. In Italië is roze retecool. Gianluigi Buffon, de keeper van de squadra azzurra, draagt vaak een roze shirt. AC Palermo, een goede middenmotor in de Serie A, speelt ook vol trots in ’t roze. En vandaag reed de Giro d’Italia door de stad. Ivan Basso, Alessandro Petacchi en Alexandre Vinokourov flitsten op 50 meter van mijn huis. De beloning voor de beste rijder is de roze trui. Super Mario Cipollini, playboy en sprintkanon, startte de Giro een paar jaar geleden zelfs op een roze fiets, met roze wielen en een roze zadel. Een statement. Al is het algemeen bekend dat Italianen het liefst zonder zadel fietsen.

Het mooie van Amsterdam is dat je er zo weer uit bent. Wanneer de stad vol is, wanneer te veel toeristen achter een reisleider sjokken of lam langs grachten waggelen, maak ik graag een ommetje. Soms ga ik naar het noorden, naar Durgerdam, maar nog liever richting het zuiden. Binnen 10 minuten rij je in alle rust op een B-weggetje langs een riviertje en herinnert hooguit wat hoogbouw aan de horizon je aan de nabijheid van een stad. Ik heb zo mijn routes, maar die ga ik natuurlijk niet verklappen, anders ga jij morgen ook en voor je ’t weet rijden we in een file.

Zaterdag reed ik mijn favoriete route. Links weilanden, rechts de Waver. Dak open, muziekje aan, zo cruise ik nice & easy, nu en dan uitwijkend voor een tegemoetkomende tractor of een pelotonnetje fietsers, tricootjes van QuickStep of Rabobank strak gespannen over hun kantoorbuiken. Hier en daar een boerderij, waar witte was vaak vrolijk wappert en om de paar kilometer een plukje vissers. Meestal een stuk of 5, een meter of 30 uit elkaar, wat ongezellig lijkt, maar zo hoort het: een visser is geen prater. Moeder de vrouw, die praat en veel ook, zeker 25.000 woorden per dag. Hij niet – dat zou bovendien de brasems en de palingen maar wegjagen.

Na een tijdje vind ik in de berm een mooi plekje om de krant te lezen. Een boer komt langzaam dichterbij, hij is bezig nieuwe paaltjes in de grond te slaan, de oude waren rot.
‘Heb je ’t druk?’ vraag ik om maar iets te vragen, misschien sta ik wel op zijn land.
‘Ja, altijd hè, koeien zijn als kleine kinderen, hebben altijd zorg nodig.’
Even stil. Ik ga verder in Het Parool, hij meet geconcentreerd waar het volgend paaltje moet komen.
‘Heb je die aswolk nog gezien van de week?’ vraagt de boer, ‘magnifiek hè, wat een mooie zonsondergang gaf die. Helemaal roze was ’t daar.’ Hij wijst in de verte, waar de Rembrandttoren vaag afsteekt.
‘Niet gezien. Wordt Ajax kampioen?’
‘Hoop het niet,’ zegt de boer.
We vinden het allebei een goed gesprek.

Een zaterdagmiddag aan de Waver. Af en toe vaart passeert een bootje. Ik zie lammetjes en met de minuut meer knoppen aan de bomen. In het gras schiet een blauwstaartsalamander, prulstaarten en schikken zingen hun lied. Lang leve de lente!

Het waren de walmen die opstegen uit de ventilatieroosters, vooral in de winter. De geur van goed-voor-mekaar. Het Amstel Hotel. Mijn bedrijf, net gestart, zat op een steenworp, dus liep ik er vaak langs. En als Sjakie ging ik op een goeie dag de Chocoladefabriek binnen en ontdekte dat de lucht kwam uit de Health Club. Bedoeld voor hotelgasten, maar je kon ook lid worden, al was dat niet bepaald goedkoop. Van mijn eerste winst, nam ik me plechtig voor, zou ik het lidmaatschap van de Amstel Health Club betalen.

Ben nu zo’n zeven jaar lid en kom er vaak en graag. Het blijft een feest: de marmeren trap op, de houten draaideur door en dan via de imposante lobby, waar het personeel me vriendelijk groet, met de prachtige lift naar beneden. Daar is het sportschooltje, klein maar o zo fijn. Geen irritante house, maar een zwembad, geen tatoeages, maar vruchtensappen, een mooie kleedkamer en verse kranten. De leden van de club zijn heel gewoon gebleven, wat niet geldt voor de gasten. Soms zie je een vette Arabier met zijn Russische escort, wat extravagante modellen en natuurlijk veel celebrities. Bono, Elvis Presley, maar ook Bruce Springsteen met een zwikker in zijn te strakke rode zwembroekje.

En Elizabeth Hurley. Met haar zat ik in de sauna. Het zag er goed uit, maar dat zij het was, begreep ik pas even later, toen ik op een bedje aan het zwembad in Het Parool las dat Liz Hurley voor een dagje in town was om de opening van The Millionaire Fair te doen. Ze zou zich verkleden in het Amstel Hotel, stond er. Intussen was een man met een grote tas en make-up-kist de dameskleedkamer binnengegaan.

Toen ze na een half uur in vol ornaat die kleedkamer uitkwam, wilde ik alsnog mijn kans grijpen: ‘Now I recognise you, Liz!’
Ze keek me vragend aan.
‘We met at Annabel’s, last year,’ blufte ik, ‘don’t you remember?’ Als ik ‘r hiermee op straat had lastig gevallen had ze vermoedelijk haar guard op me afgestuurd, maar in deze setting kon het waar zijn, ook al omdat Annabel’s een Londense club is waar zij geregeld uithing.
‘What are you here for?’ Nou, voor die beurs, zei ze.
‘But you can’t go there just by yourself,’ vond ik. ‘I have a great idea: I’ll join you!’ Leek mij wel grappig om met haar uit een limo bij de Grote Proletenbeurs te stappen.
Liz moest even denken, toch zeker een seconde of vijf en zei: ‘Thanks, but no.’

Gisteren stond ik op de ene loopband, toen op de andere Jermaine Jackson stapte. Ben niet zo snel starstruck, maar vond het toch gek om ineens naast de broer van Michael te staan. We hadden een heel bijzonder gesprek. Jermaine vroeg: ‘How are you?’ Ik antwoordde: ‘Fine. Have a good run.’ Een aardige kerel, maar een groot loper was-ie niet: hij liep 6.8 km/u tegen een helling van 1,5%, onderwijl zwetend zoals ik nooit iemand had gezien – het regende op de loopband. Zo holden we naast elkaar, een minuut of 20. Na een tijdje zette Jermaine zijn IPod op. Hij luisterde naar Don’t Stop Till You Get Enough. Lief toch.

Alsof het de finale van de Champions League is, zo doen die meisjes: twee teams naast elkaar op de middenlijn, armen over de schouders van je ploegmaat. Eéntje maakt zich los uit de rij en loopt de lange 40 meter naar de penaltystip. Het is de beslissende: als-ie raak is, heeft haar elftal gewonnen. Bal goed leggen, nog eens, even wachten op het fluitje van de scheids, aanloop, schieten, raak. Vanaf de middenlijn sprinten de anderen  -aanzienlijk sneller dan ze deden in de wedstrijd- naar de doelpuntenmaakster en bedelven haar, op de tribune lachen en juichen de supporters: Kaapverdië zit in de finale van het WK Amsterdam.

Nederland voetbalde in Reykjavik tegen IJsland, maar thuis in Amsterdam speelden dit weekend Irak tegen Israël, Nigeria tegen Marokko en Brazilië tegen België. 32 landenteams van jongens -en sinds vorig jaar ook meisjes- die hier wel wonen, maar niet vandaan komen streden om de titel Wereldkampioen van Amsterdam. Er wordt serieus en goed gevoetbald -er doen veel topamateurs mee- en AT5 zendt de finales live uit. Maar er is meer dan voetbal:15.000 man publiek komen ook voor twee dagen met lekker eten, muziek en dans. Twee keer, in ’06 en ’07, was Robin Good organisator. Waren zware klussen, maar wel de mooiste die we ooit hebben gedaan – met voorsprong.

Veel meer dan voetbal… Met een portie saté en een pilsje verken ik het terrein, tegelijk met flanerende meisjes in groepjes, zoals meisjes doen, met veel bling, D&G, Louis V. In de hoek, bij het panna-knockout-toernooi voor de jochies, is Eminem gelukkig even stil en wordt omgeroepen dat Kevin tegen Gianluca moet, hun vriendjes er om heen, gallend en hangend over de inflatables. Op een tribune zit ik even later tussen drie Marokkanen, een Indonees, een Arubaan met een hele grote zonnebril en een vette joint. We ouwehoeren over voetbal en zien de meisjes van Kaapverdië de finale winnen. ‘Die chickies zijn helemaal niet zo slecht,’ moeten we toegeven, na uitgebreide discussie.

Het is prachtig, ontspannen en vrolijk. Wat een schitterend concept, dat WK Amsterdam. Het staat model voor hoe integratie volgens mij het beste  werkt: overeenkomsten zoeken, samen dingen doen en plezier maken. Zo leer je elkaar kennen en waarderen, zoals dat overigens geldt voor elke relatie. Het succes zit ‘m ook in het vieren van de dubbele identiteit: je bent Irakees of Italiaan én Nederlander, zoals ik Rotterdammer én Nederlander ben. Het WK Amsterdam laat zien hoe rijk Nederland is: lekker eten uit Suriname, goed voetbal uit Marokko, knappe meisjes uit Ghana. Wat wil je nog meer?

Ik weet nog goed hoe ik ‘m daar voor het eerst zag, jaar of vier geleden: in z’n eentje aan een tafeltje bij het raam. Ik fietste langs, hij keek naar buiten, ik net naar binnen en in een reflex groette ik ‘m, denkend dat het een bekende was. Dat was-ie ook, maar dan anders. Het was Ramses Shaffy. Hoewel hij mij niet kende, groette hij terug. Ik keerde m’n fiets en ging nog eens langs, stapte af en even later stonden we naar elkaar te zwaaien.

Nogal infantiel gedrag, waarvoor ik geen ander excuus had dan het zijn van fan en de fles wijn van die avond. Ramses had een beter excuus, begreep ik pas later: de plek waar hij zat was de kantine van het Sarphatihuis, een verzorgingshuis, waar een lang leven met hectoliters wijn (en wodka) hem had gebracht.

Sinds mijn verhuizing zijn we buurtgenoten en zie ik ‘m vaker. Ik weet nu dat mijn ontmoeting bepaald niet zo bijzonder was als ik hoopte, want Ramses zit altijd bij het raam en zwaait naar iedereen. Het is zijn laatste podium, hij houdt er audiëntie.

Soms zie ik ‘m buiten, schuifelend achter z’n rollator als hij zijn dagelijkse ritje maakt, de 50 meter van het Sarphatihuis naar Pizzeria Torino. Die enkele keer dat ik daar kom, zit hij er ook. Ik groet ‘m bij binnenkomst, Ramses lacht, mij vaag herkennend met vriendelijke maar lege ogen. Ik lees een krant en eet wat pasta, hij drinkt wodkaatjes en rookt een paar sigaretten. Tussen zijn tafeltje en het mijne staat de rollator, met in het rekje lege Albert Heijn-tassen en oude kranten gepropt. 

Beetje verdrietig hem zo te zien: Ramses Shaffy, de maker van misschien wel het mooiste Nederlandse lied ooit, Zing-vecht-huil-bid-lach-werk-en-bewonder. De grote Ramses, op wie in de jaren ’60 en ’70 alle vrouwen van Nederland verliefd waren (blijkbaar was nog niet bekend dat hij homo was. Zie je vaker bij vrouwenidolen, kijk maar naar Rock Hudson, Cliff Richard, George Clooney en veel Ajax-spitsen).

Had in zes maanden niet aan ‘m gedacht, maar gisteren zag ik ‘m weer eens schuifelen. En of het nou een held als Ramses is, een lieve bejaarde buurvrouw, de oude meneer van de schrijfwarenwinkel waar nooit iemand komt of die ene verkoper van de daklozenkrant: het gevoel is hetzelfde. Zonder hen al te goed te kennen, denk ik wanneer ik zo iemand na lange tijd weer eens zie: ‘gelukkig, wat fijn, je bent er nog.’

We vallen met de neus in de boter, G. en ik: we hebben bij Vertigo afgesproken voor een kop koffie, maar worden getrakteerd op een Miss-verkiezing. Over een half uurtje begint ’t. Een paar jongens van AT5 zijn bezig met kabels, het bouwen van een catwalk en op een podiumpje staan twee stoelen, voor de jury. Achter de catwalk posters van de 8 finalisten, een van hen zal ‘Prinses van Amsterdam’ worden. SMS Stem 4 naar 3321.

Even later zien we de meisjes binnendruppelen, de meesten geflankeerd door hun vriendje. De AT5-presentator vangt hen gladjes op – de meisjes dan, het vriendje wordt genegeerd. Die staat op een meter afstand te wachten, de tas en het blikje Red Bull van z’n verkering vasthoudend, schuchter en argwanend. ‘When you’re in love with a beautiful woman, it’s hard’, zong Dr Hook al: ‘Everybody wants her.’

Tot m’n verrassing -en teleurstelling- zijn de meisjes aardig tegen elkaar. Geen nauwelijks verholen haat en nijd, vuile blikken en opmerkingen onder de gordel, maar complimenten over haar & outfit. Het zijn duidelijk gelegenheidsmissen, morgen weer cassière, administratief medewerkster of HBO-studente. Niet de doorgewinterde wanna-beetjes die van de Miss Wet T-shirt in disco Alhambra hoppen naar de voorronde van Purmerend’s Next Top Model. Op eentje na dan, ene Safaa, die nog in de Gouden Kooi had gezeten.

Daar komt ook de jury. Frank Awick, een AT5-coryfee, die volgens mij meer verstand van jongens heeft en Fabienne de Vries, ooit populair als TMF-VJ. Aan een tafeltje achter me hoor ik: ‘Da’s Fabienne. Haar carrière is mislukt.’ 

Actie! Een gettoblaster wordt gestart en een voor een gaan de meisjes op en neer over de catwalk, they strike a pose voor het oog van de camera, jury, 20 toeschouwers op het terras, 5 joggers en 3 mannen die hun hond uitlaten. Zij die nog moeten plukken zenuwachtig aan hun jurkje, omlaag bij de benen en omhoog bij de borsten, bevreesd voor Fabienne die een Jerney Kaagman-imitatie doet. 

Na een uurtje weten G. en ik genoeg. De badpakkenparade geloven we wel. Als we weglopen horen we net nog een van de interviewtjes. ‘Mijn favoriete plek in Amsterdam is de Kalverstraat,’ zegt Naomi, ‘Lekker shoppen.’ Een hond doet een plas tegen de catwalk. Shirley wint, zie ik als ik ’s nachts langs AT5 zap.

Wat heb ik ’t meest gemist, daar in Frankrijk? Familie? Nou nee. Collega’s? Heb ik niet. M’n vrienden? Nee, die twee heb ik al jaren niet gezien. Wat dan wel? Mijn buurt, die miste ik.

Je moet je wereld klein houden, vind ik. Wel zo overzichtelijk. Die van mij speelt zich af binnen een straal van hooguit een paar honderd meter. Kantoor van Robin Good zat de laatste jaren aan de Amstel, tegenover Carré, daar woon ik om de hoek, in de Utrechtsestraat koop ik kleren, boeken en cd’s, mijn sportclub zit in het Amstel Hotel en mijn stamcafé, De IJsbreker, zit aan de Weesperzijde, twee deuren van waar ik ooit, in ’99, Robin Good begon.

De IJsbreker is het centrum van mijn universum, al zeker tien jaar (en nog steeds geen korting). Daar eet ik, drink ik, lees ik kranten, spreek ik af. Mooi café. Ken je ’t? Binnen de prachtige bogen en de hoge plafonds, grote ramen uitkijkend over het enorme terras aan de Amstel, onder de platanen (of populieren. Eiken, weet ik veel. Hoog in ieder geval). Opvallend is de clientèle van De IJsbreker. Laten we zeggen dat die niet bepaald hip & happening is. Ik heb lang vermoed dat aan het begin van de straat een bord staat met ‘verboden voor knappe meisjes’. Bezoekers van De IJsbreker lezen regelmatig een boek, zijn vaak een tikje groezelig en ze doen vast iets artistiekerigs.

Artistiekerig is het café zelf ook, tegen het snobistisch aan: alle kranten liggen er, maar De Telegraaf komt er niet in, voor de borrel zijn er kaasblokjes, maar geen frituur en als Holland voetbalt is er zeker geen groot scherm. Het café heeft ook een zaaltje, waar Adriaan van Dis ooit zijn boekenprogramma opnam (‘red wine or white wine’?). Wordt zo nu en dan gebruikt voor concerten en op de affiche lees je dat het iets is als ‘Het Moldavisch Kamerensemble speelt gedichten van Goethe’. De 25 bezoekers komen na afloop met een heel serieus gezicht het café in en bestellen een glas water – van de kraan.

Ben ook blij met het personeel. Dat let goed op me. Ik eet er zo’n twee keer per week en werd op een goed moment op rantsoen gezet. Voortaan mocht ik maar eens in de twee weken kaasfondue, anders werd ik te dik. Ben blij er weer te zijn. Misschien tijd voor korting, Andreas?

Ben weer thuis. Twee weken geleden heb ik mijn manuscript gemaild aan de uitgever, ongeveer driekwart van wat het totaal moet worden, zo’n 70.000 woorden, 210 boekenpagina’s. Nu moet ik wachten op het commentaar: ‘Die verhaallijn deugt niet, ik begrijp geen zak van de motieven van de hoofdrolspeler, het is saai, er moeten meer plaatjes in, ik wil minstens twee sexscenes per hoofdstuk, ik vindt schrijf je zonder ’t’,  je moet dit boek toch echt onder je eigen naam uitgeven’ (tot nu toe schreef ik mijn boeken onder het pseudoniem Arnon Grunberg). Dat soort dingen.

En wat doe ik, terug in Amsterdam, dan met dit weblog? Wat nu ik niet meer kan berichten over exotisch Cotignac, niet meer kan afgeven op irritante Fransen? Miniatuurtjes schrijven over mijn dagelijkse leven, à la the late & great Martin Bril? Hij kon het, maar ik? Elke week schelden op Hollanders dan? Gaat vervelen, ben ik bang -al is er altijd genoeg aanleiding.

Het bijhouden van dit weblog was voor mij een mooie onderbreking van het werken aan m’n roman. Stukkie schrijven, online gooien en meteen kreeg ik reacties. Sommige via het weblog zelf, andere via de mail. Vond ik fijn, want ik ben niet zo’n schrijver die zich hoog verheven voelt boven zijn lezers – dat komt nog. Via de stats kon ik precies zien dat het aantal bezoekers gestaag toenam, tot nu ongeveer 500 per week. Schijnt best veel te zijn. Dus om mijn fans niet teleur te stellen en om geen roestige vingers te krijgen ga ik door.

Wat kunt u voortaan verwachten, beste mensen? Uiteraard zal ik graag vertellen hoe ’t met mijn boek gaat. De mooie weg van nu, het gedoe met de uitgever, tot aan de spectaculaire boekpresentatie (in de Heineken Music Hall? Of liever iets intiemers, in Carré of zo?) en het moment dat ik de Libris-Prijs in ontvangst neem (dankwoord heb ik al klaar, prijs draag ik op aan Stevie Wonder en Mohammed Ali). Verder krijgt u The World According To Mark. Ik ben zo iemand die zegt wat iedereen denkt, de waarheid en niets als de waarheid en die liegt er niet om, dus dan weet u ’t vast. En ik zal berichten over mijn leven, maar verwacht daarover maar niet de waarheid. Die ellende bespaar ik u liever.