Maand: maart 2010

Geef mij een hondenleven: de hele dag tukken in de zon, om af en toe wakker te worden voor een bak voer of een wandeling waarbij je overal mag pissen en je ongestraft aan een ieders geslachtsdelen mag snuffelen. Balou en Mootje zijn de honden van de Boussarelle. Ik weet niet wat voor merk ze zijn, geen Dobermann en ook geen Sint Bernard, in ieder geval. Ze zijn van het soort dat hard achter fietsers rent, zoals de mountainbikers die op het pad achter het huis een paar keer per dag voorbij komen. Die jagen ze de stuipen op ’t lijf door hen pijlsnel, zij aan zij, te achtervolgen, honderden meters happend naar hun voeten.

Mootje mag ik niet – of zij mij niet, da’s eerlijker, want daar begon ’t mee. Balou en ik zijn vrienden en ik weet heus wel waarom, ik verbeeld me niks: niet om m’n geld en ook niet om m’n uiterlijk, maar puur vanwege de wandelingen die ik elke dag met ‘r maak. Elke middag, een kilometer of 7.

Dat vond de dokter verstandig, een beetje beweging, maar ik zelf ook, want wandelend doe ik de beste ideeën op. Einstein kreeg die in een schommelstoel, met een loden bal tussen zijn knieën. Al wiegend viel hij bijna in slaap, maar als dat gebeurde zou de bal vallen en zo bleef hij in een staat tussen waak en slaap, waar ontvankelijkheid voor creativiteit het grootst is. Maar goed, ben Einstein niet: ik heb geen schommelstoel.

Ik loop en maak zo nu en dan wat aantekeningen. Balou loopt de ene dag met me mee, de andere dag verdwijnt ze in het bos om een kwartier later weer op te duiken, onder de modder of met een stuk konijn of een te grote tak in haar bek. We komen zelden iemand tegen, maar die paar ontmoetingen zijn wel meteen bijzonder. Zoals die knul die bij de vijver zat, met leren jack en gitaar. Hij zong One van U2. Behoorlijk vals en zeer aanstellerig, waar die gelukkig meteen mee stopte toen Balou grommend voor ‘m stond. Of die hardloper die ik steeds dichterbij hoorde komen, en die, toen ze om de hoek opdook, non bleek te zijn, in haar habijt, wel met joggingschoenen. Rooie Nikes, ik zweer ’t je.

Elke middag, om een uur of 5 staat Balou onder m’n raam, steeds harder blaffend tot ik me buiten heb gemeld en we op pad mogen, het bos in – wie laat wie nou uit?

Werken wordt nog steeds bemoeilijkt door mijn armblessure. Dus plaatste ik vorige week deze advertentie in de Var-Matin: ‘Voulu, une jeune jolie fille pour assister un écrivain Hollandais, blessé mais encore très vital. 5 euro par heure. Auditions à jeudi, Chemin de Correns 12, dès 9 AM.’ Ik werd donderdag wakker van geroezemoes en toen ik uit het raam keek zag ik al een behoorlijke rij op de berg, beginnend beneden bij de put. Het was pas half 9…

Om 9 uur stipt inspecteerde ik samen met Kook, mijn landlord in de Boussarelle, die rij. Sommige meisjes waren gekomen met hun moeder, anderen met een vriendin. Tot m’n verbazing waren er ook wat jongens gekomen, maar die stuurden we weg, hoe feminien ze ook oogden. We konden beginnen en een voor een kwamen de meisjes m’n werkkamer binnen voor een kort diepte-interview met vragen als:
‘Ben je een mensenmens?’
‘Hou je van typen?’
‘Wat is je sterrenbeeld?’
‘Is er leven na de dood?’
‘Vind je ’t goed om ook af en toe in het weekend en ’s nachts te werken? (inspiratie komt niet op kantooruren)

Moeilijke vragen, hoor ik je zeggen, maar zo hoort dat nu eenmaal. Het gaat om inhoud, niet om uiterlijk, zo selecteerde ik bij Robin Good ook de stagiaires.

Kook en ik hadden een systeem bedacht. Degenen die door gingen naar de volgende ronde verzamelden zich in de badkamer, de anderen werden door Kook in de keuken opgevangen met een troostend woord en een kop thee. Het was een spannende middag. Na 4 zenuwslopende ronden eindigden we met 3 kandidaatjes, elk met andere kwaliteiten. Juliette bijvoorbeeld, 22, kon niet goed typen, maar was wel heel gevoelig. Daar was dan weer een mouw aan te passen door dat typwerk over te laten aan Claire, 24. Bianca had weer een ander voordeel, die had wel eens een boek gelezen. Ik slaap er nog een nachtje over en laat je de uitkomst weten.

Om van mijn zware armblessures te herstellen, had de dokter pijnstillers en rust voorgeschreven, maar daar nam ik uiteraard geen genoegen mee. Als modern patiënt, juist niet geduldig, ging ik als altijd op zoek naar second and third opinions, naar alternatieven. Dus vroeg ik m’n fysio in Amsterdam oefeningen te mailen, belde ik m’n eigen huisarts -ik hoorde ‘m zuchten- en bezocht ik een osteopaat: een Ferrari heeft ook niet maar één monteur.

Kook had nog een goeie tip: ‘Ga naar een acupuncturist, er schijnt er eentje in de buurt te zitten.’ Na enig zoeken kreeg ik haar te pakken, een oud vrouwtje zo te horen, en diezelfde middag mocht ik komen – acupunctuur is blijkbaar nog geen hype in de Provence. Lees verder op mijn Substack!

 

Zoals Robin van Persie die een maand voor het WK z’n beide enkels breekt, zo voel ik me. Net nu ik de laatste hand aan mijn manuscript wil leggen, raak ik zwaar geblesseerd. Kramp in mijn bovenarm, steken rond mijn elleboog en tintelende vingers, steeds erger, vorige week begonnen. Een tenniselleboog, zo lijkt ’t, niet ontstaan door groundstrokes & service-volley, maar door te veel aanslagen per minuut. Waarmee maar weer eens bewezen: hard werken is niet goed voor een mens.

De wachtkamer van dorpsdokter Biscarat beloofde niet veel goeds. Ik zat naast een non, tegenover een man met cholera en in de hoek een vrouw met een hamster in een kooi, wat deed vermoeden dat de dokter bijkluste als dierenarts. De vergeelde poster die aanmoedigde om gezond te eten dateerde van 1974, in het aquarium verdwaalde een radeloze goudvis in een oerwoud van planten.

‘C’est grave,’ zei mevrouw Biscarat – ze bleek ook nog vrouw te zijn, de dokter. ‘U heeft een peesontsteking in uw rechterarm, maar,’ en ze drukte even bij mijn linkerelleboog, waardoor ik ineen kromp van de pijn, ‘ook in uw andere arm.’
‘En nu?’ vroeg ik. Los ’t op, u bent dokter, dacht ik. Schrijf me een aspirientje voor en zeg dat ’t morgen weer beter is.
Ze trok een ernstig gezicht. ‘U mag de komende 10 dagen rien met de computer doen, is dat vervelend voor u?’

Tsja. Best lastig, zonder handen (je wil niet weten waarmee ik dit stukkie heb getypt). Maar ik heb ooit een man ontmoet, Ron Heagy, die zijn biografie met een rietje in zijn mond had geschreven (I’m paralyzed from the neck down… what’s your excuse?) en ik zag Daniel Day-Lewis een boek schrijven met his Left Foot, dus zal het mij ook wel lukken. Wat een ellende…