Maand: oktober 2026

Hoeveel beroemdheden heb je ontmoet? Buitenlandse bedoel ik, want we hebben allemaal wel eens naast Hennie Huisman bij de bakker gestaan. Lionel Richie liep ik tegen het lijf in het Amstel Hotel. ‘Hello, is it me,’ etc, zei ik. Vond Lionel niet geestig – was het misschien ook niet. Ik was er lid van de kleine maar o zo fijne health club, die uiteraard ook voor hotelgasten was. Dus rende ik naast Jermaine Jackson op de loopband, hij merkwaardig genoeg gehuld in een vuilniszak over zijn joggingpak. Bruce Springsteen paradeerde rond het zwembad in een te kleine rode zwembroek, George Clooney knikte vriendelijk gedag en met Elizabeth Hurley zat ik in de sauna, waarna ze me bijna -maar niet helemaal- meenam als plus one naar de opening van de Miljonair Fair, want daarvoor was ze in de stad. In New York zat Joan Collins pal naast me bij de Dave Letterman Show, in het publiek, that is. Daar was ze neergezet na haar tafelgesprek, het idee was dat Dave af en toe een nootje in haar richting zou gooien, dat zij in haar mond moest vangen. Lukte niet, ik ving er twee.

Mia Farrow chaperonneerde ik van haar Amsterdams hotel naar de studio voor een opname van Ivo Niehe’s TV Show, waar ik -helaas- maar één seizoen werkte. En ik voor Lisa Stansfield een theemok tot de rand vulde met wodka. Met Al Jarreau rookte ik een sigaret, toen ik het North Sea Jazzfestival, nog in Den Haag, zonder kaartje naar binnen wilde komen. Ik was onder struiken doorgekropen en bij een achterdeur uitgekomen van de zaal waar Al na zijn concert stond uit te paffen met twee bandleden. Fijne man, wat niet gezegd kon worden van Jay Kay, Jamiroquai-zanger. Diens concert in Paradiso wilde ik ook illegaal bezoeken -ik was jong & gierig, dat is mijn excuus- en toen ik bij de artiesteningang ronddrentelde, kwam Jay net aan. Of ik mee mocht lopen. Fuck off, zei die – ’t was kortom een mooi gesprek.

Een keertje wurmde ik me tijdens een Champions League-finale in San Siro op de VIP-tribune door slinks over een rood koord te stappen en belandde ik naast Pelé. Berlusconi kwam iets later en vroeg me op te staan zodat hij en twee jochies er langs konden. Met Gary Player kletste ik een minuut of tien in een shopping mall in Kaapstad voordat ik wist dat-ie een van de grootste golfers ooit was – ook best looking negentiger ooit, overigens. Anatoly Karpov interviewde ik voor een stukkie voor Vrij Nederland en voor Youropeans had ik een categorie ‘local celebrities’, maar alleen Olympisch goud-skister Tina Maze, politicus Herman van Rompuy, schaakster Judit Polgár en modeontwerper Jean-Charles de Castelbajac ontstijgen het lokale.

En deze week ontmoette -ontmoette?- ik Esperanza Spalding. Trad op voor Obama in het Witte Huis, tijdens een Nobel Vredesprijsuitreiking, was prominent op het North Sea Jazzfestival, maar speelde nu in Luxemburg. Ik zat tweede rij, recht voor haar neus en toen het concert klaar was en ze de zaal bedankte, kreeg ik een knikje plus glimlach. Telt-ie?

Een groepje Chinezen trippelt achter een gids door smalle steile stegen, langs wat kerkjes, een paar beroemde oude torens en het martelmuseum, maar vooral langs veel souvenirshops, want daar is San Marino groot in. Fotomomentje bij het Palazzo Pubblico, waar de twee staats-audi’s glimmen, de SM001 en SM002, dus beide capitani reggenti zijn er – en niet op staatsbezoek in, tja, waar gaat zo iemand heen? Liechtenstein? Monaco? Heel bijzonder: de baas zijn van dit land is een duobaan, omwille van de democratie. Moet te doen zijn, want San Marino heeft even weinig inwoners als Wassenaar, ongeveer 25.000. En heeft kennelijk ook veel rijke, daarom voerde het land ooit een anti-golddiggers-richtlijn in. Buitenlands huishoudelijk personeel jonger dan 50 was niet welkom, dat eindigde namelijk te vaak in bed.

San Marino, voor mijn project Youropeans mocht ik ‘t overslaan, maar toevallig reed ik in de buurt en deed ik het aan. Geen EU-lid, wel van de Raad van Europa en de VN. En trouw deelnemer aan het Eurovisie Songfestival, beste score is een 19^de plek. Jij bent er waarschijnlijk nooit geweest, Bergkamp, Koeman en Van Nistelrooy wel. Het land zit soms in dezelfde kwalificatiegroep als het Nederlands Elftal, in 2010 werd het in het Stadio Olimpico di Serravalle 0-5, drie goals van Huntelaar. San Marino-uit, altijd een lachertje, al beweert een bondscoach met uitgestreken smoel ‘dat er geen voetbaldwergen meer bestaan’ (maar is Xavi er zelf wel eentje). 

San Marino is de oudste nog bestaande republiek ter wereld, gesticht in 301 en altijd onafhankelijk gebleven dankzij strategische ligging hoog op een berg. Vaak genoeg aangevallen, maar op een goed moment vonden de machtiger buren het wel best, zeker wanneer men baat had van zaken als het bankgeheim. Maar ook Pietro met de Pet profiteert: benzine is er goedkoper en dus staan bij de vele pompstations net over de grens files Italiaanse tanktoeristen. Een litertje Euro 95 kost 1.88, een kwartje minder dan in Italië zelf. (De file is aanzienlijk langer bij dat ene tankstation waar het net 1,2 cent goedkoper is. Scheelt op een volle tank toch al gauw 80 cent. Ken je de pafbus? Die gaat twee keer per maand van Nederland naar Luxemburg, retourtje voor 46 euro. Daar kost een pakje Marlboro slechts zeven euro. Officieel mag je maximaal vier sloffen kopen, maar acht of twaalf lukt meestal wel als je bij verschillende kassa’s afrekent. Rook je rijk!) 

De Chinezen stappen weer in de bus, waarschijnlijk terug naar een all-inclusive hotel in Rimini. Dat Italiaanse Benidorm ligt tien kilometer verderop, vanaf de torens zie je het beneden aan een schitterende Adriatische kust. Of misschien is er eentje achtergebleven, een goed geconserveerde Chinese van begin 50 die goed kan afwassen, je weet het nooit.