De hoofdstraat van Christiania heet Pusher Street. Niet wegens vernoeming naar Øle Pusher, de vermaarde Deense uitvinder van glutenvrije muesli, maar omdat hier de dealertjes lopen. Schichtig, capuchon over het hoofd, of iets openlijker, zittend achter zonnebrillen aan in elkaar getimmerde loketjes. Alleen softdrugs, zeggen ze.
Vrijstaat Christiania, een voormalig kazernecomplex in het centrum van Kopenhagen, wordt sinds de jaren ’70 gekraakt door hippies. Een ‘sociaal experiment’, met eigen munt, vlag en regels en de bewoners kregen het zowaar voor elkaar dat hun gebied een zekere autonomie kreeg: de overheid stond in een speciale Christiania-wet het gebruik van de grond en het bouwen en bewonen zonder vergunningen toe.
Progressief, anarchistisch, collectivistisch, open, onafhankelijk, experimenteel, creatief en vredelievend moest het zijn, dat Christiania. Tja. De afgelopen decennia heeft de politie er talloze invallen gedaan, vooral vanwege de uitbundige drugshandel, er vielen doden in oorlogjes met Hells Angels-achtige bendes die die handel wilden controleren. Journalisten werden geïntimideerd, net als omwonenden.
Of mensen die gewoon een kijkje komen nemen, zoals ik. Daar mocht ik niet zitten, foto’s maken was verboden en waarom had ik twee draadjes aan mijn telefoon, willen twee agressieve becapuchonde mannen weten – er is niet veel wat mij vrij staat in deze vrijstaat. Om lucratieve drugshandel te beschermen moet je niet al te open en vredelievend zijn.
Christiania, sociaal project dat tegenwoordig een miljoen bezoekers per jaar trekt. Aapjes kijken op hippie-safari, langs ateliers met heuse kunstenaars, langs vegasnackbarretjes en een potje blowen op een pleintje waar het bandje The Doors speelt. De gebouwen ogen veilig vervallen, met muren even wild beschilderd als de huid van de bewoners, maar overal staan prullenbakken en natuurlijk kun je pinnen, want anarchistisch zijn is leuk, maar praktisch zijn is beter.
