Maand: augustus 2009

Ik woon in de grachtengordel, dus ik kijk Zomergasten. Met alleen kijken ben je er niet: je moet er de week daarna ook over praten en een mening hebben over de gasten of presentator. Daarom zeg ik dat ik medelijden kreeg met het spartelen van Carice en die Margriet helemaal niet zo slecht vond. Alexander Pechtold vond ik leuk, maar dat bleek een verkeerde mening: ik had moeten zien dat hij nietszeggend en plastic was. Stom van me.

Wanneer ik Zomergast ben, zal de avond in het teken staan van de kunst. Dus vul ik de drie uur met beelden van Johan Cruijff, hooguit met wat Dennis Bergkamp voor de afwisseling. Zoiets:

1. No. 14 (’71), fragment uit beroemde documentaire over jonge Cruyff – 3m18
2. Goal tegen Haarlem (’81) -1m58
3. De maestro legt de ruit uit, Barend & Van Dorp (’04) – 5m11
4. Onnavolgbaar in interview over geld (’74) – 1 minuut
5. Un Momento Dado (’04), documentaire over zijn Catalaanse tijd  – 1m52 filmtrailer

Dat vinden ze natuurlijk nooit goed, daar bij de VPRO, al is ’t maar omdat sport low culture is. Terwijl er genoeg te bespreken is over Cruijff: zijn genie, ook binnen het veld. Of zijn maatschappelijke betekenis, in Nederland en Spanje. Om het persoonlijk te maken -want dat moet bij Zomergasten- zou ik willen vertellen dat ik Cruijff en mijn vader steeds meer op elkaar vind lijken: dezelfde o-benen, tengere bouw en kordaat loopje, als dat van een vogeltje, allebei onwaarschijnlijk eigenwijs, maar gelukkig milder geworden.

Maar ik ben nog geen Zomergast. Volgend jaar pas. Om te oefenen wil ik je wel alvast een prachtig fragment laten zien dat ik vorige week op televisie zag, geen Cruijff, wel sport. Zo zou het dan kunnen gaan:

In het fragment waar we nu naar gaan kijken, zien we de Amerikaanse verspringer Dwight Phillips. Vorige week, tijdens het WK Atletiek in Berlijn, bracht hij samen met een NOS-ploegje een bezoek aan een Jesse Owens-tentoonstelling. De zwarte Owens was de grote ster tijdens de Olympische Spelen in Berlijn, in ’36, tot ongenoegen van Hitler die hoopte op een demonstratie van blanke suprematie. We zien Phillips, een dag voor hij in dat zelfde stadion wereldkampioen zou worden, kijken naar beelden van zijn grote held en voorganger.

Die zijn indrukwekkend, maar het mooiste vind ik Phillips zelf. Beschaafd en geestig, maar vooral fris, fit en ontspannen, kenmerkend voor een man die goed in zijn lichaam zit: dat is wat sport met je kan doen. Laten we kijken: Dwight Phillips bij Jesse Owens-tentoonstelling in Berlijn (4m35, Sportjournaal 19 aug)

p.s. Vind je mijn blog iets, nomineer ‘m dan voor de Dutch bloggies: http://www.dutchbloggies.nl

Tommy Wieringa, een collegaatje van me, trok zich om te schrijven altijd terug in een klooster. Geen impulsen, wel zo rustig, tot hij merkte dat tegenwoordig zelfs daar draadloos ADSL is. Weg rust, want als je even je mail kunt checken, doe je ’t ook. En niet maar één keer per twee uur, zoals je jezelf beloofd hebt.

Ik werk thuis, aan de Nieuwe Prinsengracht. Prachtig natuurlijk, maar het blijft wel stad. Dus kun je verwachten dat als de buren links eindelijk klaar zijn met de installatie van hun nieuwe keuken, de buren rechts een dakterras laten bouwen. En dat de scholen weer begonnen zijn weet ik maar al te goed: ik kijk uit op een schoolplein. Ze zijn uiteraard allemaal hoogbegaafd, die hummels, maar ze hebben vooral ADHD en enorme longen. Je kan er de klok op gelijk zetten: om half 11 begint ’t, dan stormen ze naar buiten, en soms, als het mooi weer is, blijven ze daar de hele dag. Moeten die fuckkinderen niet gewoon binnen zitten, rijtjes stampen? Leren waar Hoogezand-Sappemeer ligt?

Ik woon hier nu twee jaar. De eerste maanden voelde ik me niet okay. Gaf ik het huis de schuld van: dat was niet pluis. Behalve een mensenmens ben ik namelijk gevoelsmens, dus had ik veel last van aardstralen en dolende geesten. Eerst probeerde ik met het boek ‘Feng Shui for Dummies‘ de chi in mijn huis te veranderen. Plaats hier en daar een kristal, bed naar het noorden, dat soort dingen. Werkte niet. In de spirituele boekwinkel op de Ferdinand Bolstraat raadpleegde ik vervolgens een heks. Zij bladerde in haar grote toverboek en zei me dat ik om de zaak te zuiveren met brandende salie langs de muren moest gaan. ‘Natuurlijk wel even de ramen open zetten daarna,’ sprak de kol, ‘anders kunnen de geesten er niet uit.’ Ik heb ’t nog gedaan ook. En was blij dat niemand me kon zien.

Inmiddels is mijn huis een fijne werkplek. ADSL gooi ik er halve dagen uit, ik zit op een mooie aardstraal en vanaf half 11 zet ik mijn IPod op.

Via-via krijg ik de laatste de tijd kritiek over mijn blog. Hou ik helemaal niet van. Hier kwam het op neer:

‘Nou, die stukjes die hij in Frankrijk schreef waren wel aardig. Wel leuk, zo’n jongen alleen op ’n berg, ja dat had wel iets. Grappig ook wat-ie ook schreef over die rare Fransen, dat herkende ik wel van de vakanties. En soms voerde hij je naar een wereld die ik niet kende, enig vond ik dat.’

‘Maar nu hij weer in Amsterdam uithangt, valt hij ons vooral lastig met zelfingenomen gebral. Koketterend met een liederlijk schrijversleven, vol Wein, Weib und Gesang.  Ja, in z’n dromen. Nou, ik zag ‘m laatst nog gewoon bij de Spar hoor, achteraan in de rij, een zakje chips en wat lente-uien in zijn mandje. Zo liederlijk is dat leven van ‘m. Wat een pias. Dat boek van ‘m zal wel een niemendalletje worden, een Herman Kochje.’

‘En zo’n artikel in de NRC, tegen de monarchie, vond ik ook maar matig. Nogal pretentieus. Het getuigde niet van respect voor de Oranjes, die ons toch maar mooi door de oorlog hebben geloodst. Ik blijf een fan van het Koningshuis, vooral van Prins Maurits. Vergeet niet: dankzij hen hebben we elk jaar Koninginnedag! Nee, het zou me niks verbazen als die jongen links blijkt te zijn.’

Ik zal m’n leven beteren.

Maar dan, wat is de stand, schrijvertje? Het gaat wel. Ik had gehoopt dat mijn boek al lang klaar zou zijn. Dat is ’t nog niet. De uitgever kwam met forse kritiek, die vond dat ik van alles moest herschrijven. Ik leer nu een aantal harde schrijflessen. Eén is Try to leave out the parts that people skip, wat onvermijdelijk leidt tot het gruwelijke Kill your darlings: hop, daar gaat weer een mooie vondst, een prachtige passage die niet meer past in mijn nieuwe versie.

Het komt allemaal goed, graveer mijn naam maar vast in die Libris Cup, maar het duurt nog even.

Gistermiddag zat ik weer eens op een terras, inspiratie op te doen. Voor mijn neus stopte een jongetje op zijn driewieler. Parmantig stapte hij af. Hij wilde de stoep op, wat maar moeilijk ging: hij klein, stoep hoog, fiets zwaar.

‘Kom op, je kan ’t,’ moedigde ik ‘m aan.

Met ’n rood hoofd deed hij nog meer z’n best.

Het lukte.

‘Wat ben jij sterk zeg, zo sterk als een olifant.’

Het ventje keek blij.

Maar ik was nog niet klaar. ‘Zo sterk als een giraffe.’

Hij keek me verbaasd aan.

‘Zo sterk als een varken. Zo sterk als een mug.’

Dat slaat natuurlijk nergens op, zag ik ‘m denken en hij liep me voorbij, het café in, met driewieler en al.

Vijf minuten later kwam hij terug.

‘Nou, kom je mee?’ vroeg-ie.

‘Hangt er van af. Wat ga je doen dan?’

Het werkt ’t beste als je kinderen serieus neemt en volwassenen juist niet.

‘Naar m’n moeder.’

‘Is dat leuk?’

Hij dacht even na.

‘Ja.’

‘Wat gaan we daar doen?’

‘Spelen.’

‘Kan ze pannenkoeken bakken?’

‘Ja, natuurlijk.’

Niet te veel domme vragen stellen, Mark.

Het jochie begon ongeduldig te worden, begreep niet waar ik nog op wachtte.

‘Is ze alleen thuis en heb je een foto van d’r?’ lag op mijn lippen, maar slikte ik in.

Alsof hij ’t aanvoelde, zei hij: ‘Ze heeft een cabrio.’

Ik ook, dus daar lag een match.

‘Weet je wat, ik haal ‘r.’

Even later, toen ik net weer diep verzonken zat in de sportpagina’s, hoorde ik een driewieler ratelen.

‘Dit is die meneer, mama,’ en trok de krant uit mijn handen.

Kinderen zijn hinderen, dat is algemeen bekend, maar dit mannetje mocht ik wel.

Mama wilde een glas wijn, ik ook dan maar. Zo kom ik nooit aan het werk.