juni 2009

Michael Jackson

Kijk, hij houdt z’n baby uit het raam! Moet je z’n neus zien! Hij woont in een pretpark samen met Bubbles, zijn chimpansee. Ja, en de hele kleuterschool slaapt bij hem in bed! Meestal was het prijsschieten op Michael Jackson. Het stoorde me: ik hou er niet van als iemand die afwijkt voor gek wordt verklaard.

Gek? Eigenlijk, ook in de beruchte documentaire van Martin Bashir, zag ik vooral een lieve en zeer gevoelige man. Die vanaf zijn vroegste jeugd opgejaagd is door zijn vader, door fans en journalisten. Altijd omringd door parasieten, want Michael was immers de grootste ster ter wereld. ‘Ik weet niet wie mijn vrienden zijn, ben een gevangene, geïsoleerd,’ zegt hij in het mooie interview met Paul Theroux en daarom voelde hij zich het fijnst bij mensen als Elisabeth Taylor, die als ex-kindster een vergelijkbaar leven had geleid. Niks Wacko Jacko, maar een prachtige performer, een betere danser dan ik en een briljant zanger.

Mijn Top 5 – op dit moment:

Can’t help it. ’n Ballad, van Off the Wall, ’79, geschreven door Stevie Wonder. Beyonce is het met me eens: het is ook haar favoriet.
Wanna be starting something, Thriller, ’83. Alles klopt aan Thriller, zo ongelofelijk knap gemaakt. Geproduceerd door Quincy Jones, vandaar.
The Man, met Paul McCartney, ’83. Niet zo cheesy als The girl is mine, minder oppervlakkig dan Say Say Say, die andere duetten met McCartney. Jackson schijnt 284 miljoen aan schulden te hebben, maar daar staat veel tegenover. ‘Doe iets goeds met je geld, koop muziekrechten,’ was een tip van McCartney. Dat Jackson vervolgens de rechten op The Beatles kocht was niet helemaal McCartney’s bedoeling geweest… Jackson heeft ook die van Neil Diamond en Bob Dylan.
Can you feel it, ’80, met The Jacksons. Weet je de 4 andere nog? Ja? Ik was Tito vergeten. Randy, Jacky en Marlon wist ik nog. Niet Jermaine, die kwam later pas, toen die klaar was met Pia Zadora.
Somebody’s watching me, Rockwell, ’84. De achtergrondzang van Jackson maakt dit nummer voor one-hit-wonder Rockwell. Zoontje van Motown-baas Berry Gordy. Rockwell had de plaat gemaakt zonder dat papa het wist, om die te laten zien dat hij echt wel wat kan.

Wat is jouw Top 5?

Haal een schrijver in huis!

Files, dat schijnt schering en inslag te zijn tegenwoordig en dan is er ook een boel gedoe met die kredietcrisis, lees ik in de krant. Wat een ellende. Net als vergaderingen en evaluatiegesprekken, irritante collega’s en een idiote baas. Vroeg opstaan, misschien wel om 8 uur of zo. Hopen op een promotie en wat meer vakantiedagen. Had ik ooit ook mee te maken, vroeger, in een Vorig Leven.

Nu ben ik schrijver. Mijn leven staat in het teken van de kunst. Dus is het vaak liederlijk, om inspiratie op te doen. Ben een bohémien en schuim de straten af, op zoek naar vertier, naar iets dat mijn ziel vervoert. Dat kan de glimlach van een kind zijn, maar vaker natuurlijk die van zijn moeder. Ik eindig de dag pas als ik al de sterren heb geteld en heb de volgende ochtend meestal geen idee naast wie ik wakker word.

Maar het is ook lijden. Schrijven is een eenzaam proces, vaak kom je alleen jezelf tegen. Het is zwaar en pijnlijk en in momenten van vertwijfeling vraag ik me wel eens af: voor wie doe ik ’t eigenlijk? Dan bedenk ik dat ik het doe voor de literatuur, voor de kunst, voor de eeuwigheid. Voor de mensen. Voor u, eigenlijk. Ik lijd voor anderen, wat dat betreft lijk ik op iemand die dat zo’n 2000 jaar geleden deed.

Ik kan me goed voorstellen dat u iets van mijn leven wilt meemaken. Dat kan. Ik laat me graag fêteren. Op uitnodiging kom ik graag bij u thuis, op uw feestje of het diner met uw boekenclubje. Ik geef antwoord op al uw vragen. Ik zal politiek incorrect zijn. Ik zet die mooie fles wijn aan mijn mond en vergrijp me aan uw gasten of personeel. Tevoren kunnen we afspreken wat de grenzen zijn, we kunnen zelfs afspreken dat ik me daar niet aan zal houden – ook misschien wel spannend. Hoeveel u me betaalt, mag u zelf weten. Ik hoor het wel!

Ik ben een socialite

Waarschuwing: in de onderstaande tekst komen veel Engelse termen voor

Ik ben een socialite. Sommige mensen niet. Die hadden zich meteen verraden, toen ik zei dat ik naar de Haringpartij ging. Ze vroegen: ‘naar welke?’ en dat is natuurlijk niet zo slim. Er is er maar één, die normaal gesproken bij roeivereniging De Hoop is, maar nu in Strand Zuid, naast de RAI. Hooguit twee, als je die van het Amsterdam Hilton mee telt.

Ik ben een socialite, net als Paris Hilton. Die heeft overigens weer een nieuwe vlam, Christiano Ronaldo, de man van 94 miljoen. Overeenkomst tussen Paris en Ronaldo’s vorige vriendin, Fernanda? Van beiden circuleren sekstapes. Die van Fernanda is gemaakt door de tabloid News of the World, die met een verborgen camera in een hotelkamer haar ontmaskerde als een callgirl, bij wie je ook je coke kon kopen.

Op de Haringpartij liepen heel veel socialites, da’s logisch. Het is een rondreizend circus: Cor van Zadelhoff, Tom Egbers & Jack van Gelder, Ans Markus, Rob Oudkerk, to name a few, zien elkaar vijf keer per week. Rubbing shoulders with celebrities is natuurlijk heel fjjn, nog mooier is het om hen bezig te zien, they really work the room. Niet te lang met één iemand praten, weggaan met een grap en de ander nog even aanraken, op schouder of elleboog.

Maar ik zei het: ik ben een socialite, dus had ik zaterdag ook al een feestje op Strand Zuid, same place, different scene. Twee zelfs: een beschaafd feest, van Q. en S. en 30 meter verderop iets van andere allure, iets met speedboten. Waar ze vandaan kwamen is me een raadsel, wist niet dat je kon varen naar de RAI, maar met veel vertoon meerde de ene na de andere Bayliner aan, net Miami Vice, met aan boord dure jongetjes en meisjes. Meisjes in witte broeken op paalhoge hakken, jongetjes met enorme zonnebrillen en hippe baardjes die hun melkmuiltjes camoufleerden.

De house schalde de hele avond van de boten, bepaald niet beat op beat met die van Strand Zuid/South Beach zelf. Ik zag een meisje onderuit gaan: haar hak bleef steken in het zand. Ze is een socialite, net als ik.

WK Amsterdam

Dscn3687

Alsof het de finale van de Champions League is, zo doen die meisjes: twee teams naast elkaar op de middenlijn, armen over de schouders van je ploegmaat. Eéntje maakt zich los uit de rij en loopt de lange 40 meter naar de penaltystip. Het is de beslissende: als-ie raak is, heeft haar elftal gewonnen. Bal goed leggen, nog eens, even wachten op het fluitje van de scheids, aanloop, schieten, raak. Vanaf de middenlijn sprinten de anderen -aanzienlijk sneller dan ze deden in de wedstrijd- naar de doelpuntenmaakster en bedelven haar, op de tribune lachen en juichen de supporters: Kaapverdië zit in de finale van het WK Amsterdam.

Nederland voetbalde in Reykjavik tegen IJsland, maar thuis in Amsterdam speelden dit weekend Irak tegen Israël, Nigeria tegen Marokko en Brazilië tegen België. 32 landenteams van jongens -en sinds vorig jaar ook meisjes- die hier wel wonen, maar niet vandaan komen streden om de titel Wereldkampioen van Amsterdam. Er wordt serieus en goed gevoetbald -er doen veel topamateurs mee- en AT5 zendt de finales live uit. Maar er is meer dan voetbal:15.000 man publiek komen ook voor twee dagen met lekker eten, muziek en dans. Twee keer, in ’06 en ’07, was Robin Good organisator. Waren zware klussen, maar wel de mooiste die we ooit hebben gedaan – met voorsprong.

Veel meer dan voetbal… Met een portie saté en een pilsje verken ik het terrein, tegelijk met flanerende meisjes in groepjes, zoals meisjes doen, met veel bling, D&G, Louis V. In de hoek, bij het panna-knockout-toernooi voor de jochies, is Eminem gelukkig even stil en wordt omgeroepen dat Kevin tegen Gianluca moet, hun vriendjes er om heen, gallend en hangend over de inflatables. Op een tribune zit ik even later tussen drie Marokkanen, een Indonees, een Arubaan met een hele grote zonnebril en een vette joint. We ouwehoeren over voetbal en zien de meisjes van Kaapverdië de finale winnen. ‘Die chickies zijn helemaal niet zo slecht,’ moeten we toegeven, na uitgebreide discussie.

show_image.php Het is prachtig, ontspannen en vrolijk. Wat een schitterend concept, dat WK Amsterdam. Het staat model voor hoe integratie volgens mij het beste werkt: overeenkomsten zoeken, samen dingen doen en plezier maken. Zo leer je elkaar kennen en waarderen, zoals dat overigens geldt voor elke relatie. Het succes zit ‘m ook in het vieren van de dubbele identiteit: je bent Irakees of Italiaan én Nederlander, zoals ik Rotterdammer én Nederlander ben. Het WK Amsterdam laat zien hoe rijk Nederland is: lekker eten uit Suriname, goed voetbal uit Marokko, knappe meisjes uit Ghana. Wat wil je nog meer?

Ramses

Ik weet nog goed hoe ik ‘m daar voor het eerst zag, jaar of vier geleden: in z’n eentje aan een tafeltje bij het raam. Ik fietste langs, hij keek naar buiten, ik net naar binnen en in een reflex groette ik ‘m, denkend dat het een bekende was. Dat was-ie ook, maar dan anders. Het was Ramses Shaffy. Hoewel hij mij niet kende, groette hij terug. Ik keerde m’n fiets en ging nog eens langs, stapte af en even later stonden we naar elkaar te zwaaien.

Nogal infantiel gedrag, waarvoor ik geen ander excuus had dan het zijn van fan en de fles wijn van die avond. Ramses had een beter excuus, begreep ik pas later: de plek waar hij zat was de kantine van het Sarphatihuis, een verzorgingshuis, waar een lang leven met hectoliters wijn (en wodka) hem had gebracht.

Sinds mijn verhuizing zijn we buurtgenoten en zie ik ‘m vaker. Ik weet nu dat mijn ontmoeting bepaald niet zo bijzonder was als ik hoopte, want Ramses zit altijd bij het raam en zwaait naar iedereen. Het is zijn laatste podium, hij houdt er audiëntie.

Soms zie ik ‘m buiten, schuifelend achter z’n rollator als hij zijn dagelijkse ritje maakt, de 50 meter van het Sarphatihuis naar Pizzeria Torino. Die enkele keer dat ik daar kom, zit hij er ook. Ik groet ‘m bij binnenkomst, Ramses lacht, mij vaag herkennend met vriendelijke maar lege ogen. Ik lees een krant en eet wat pasta, hij drinkt wodkaatjes en rookt een paar sigaretten. Tussen zijn tafeltje en het mijne staat de rollator, met in het rekje lege Albert Heijn-tassen en oude kranten gepropt.

Beetje verdrietig hem zo te zien: Ramses Shaffy, de maker van misschien wel het mooiste Nederlandse lied ooit, Zing-vecht-huil-bid-lach-werk-en-bewonder. De grote Ramses, op wie in de jaren ’60 en ’70 alle vrouwen van Nederland verliefd waren (blijkbaar was nog niet bekend dat hij homo was. Zie je vaker bij vrouwenidolen, kijk maar naar Rock Hudson, Cliff Richard, George Clooney en veel Ajax-spitsen).

Had in zes maanden niet aan ‘m gedacht, maar gisteren zag ik ‘m weer eens schuifelen. En of het nou een held als Ramses is, een lieve bejaarde buurvrouw, de oude meneer van de schrijfwarenwinkel waar nooit iemand komt of die ene verkoper van de daklozenkrant: het gevoel is hetzelfde. Zonder hen al te goed te kennen, denk ik wanneer ik zo iemand na lange tijd weer eens zie: ‘gelukkig, wat fijn, je bent er nog.’