Inmiddels heb ik een officiële perskaart, die stuurt de NVJ me jaarlijks op, maar vroeger bediende ik me van een zelfgemaakte. Van de zelfverzonnen DIPO, de Dutch International Press Organisation, compleet met tamelijk knullig getekend logo. Was elke keer een heel gedoe om het jaar van geldigheid te verlengen, gepriegel met knippen en plakken – ja, met een schaar en lijm. Maar als het kaartje eenmaal geplastificeerd was, leek het best professioneel. Niet dat ik journalist was halverwege jaren ’90, verre van, maar de kaart zorgde wel dat ik niet in de lange rij hoefde te staan bij het Musée d’Orsay, filmfestivals via rode lopers binnenkwam en dat ik op de perstribunes van Italiaanse voetbalstadions belandde. En vooral om dat laatste was het me te doen. De Serie A was de beste competitie ter wereld, de beleving het meest intens en dankzij mijn perskaart zat ik niet alleen een paar keer in het Stadio Olimpico en San Siro, maar zelfs een wedstrijd naast Pelé en beleefde ik een prachtige middag met Clarence Seedorf op Milanello. Kuifje in Italië.
‘Could you turn on the tv,’ vraagt een toerist aan de barman. Het is een Noor, te zien aan zijn blonde hoofd maar vooral aan het rode voetbalshirt van zijn land. ‘No signore,’ antwoordt de barman korzelig. Vol onbegrip kijkt de Noor zijn vriendin aan, die zelfs de nationale vlag op haar wang heeft geverfd. ‘Maar het is WK!’ En Noorwegen speelt, behoort zelfs tot een van de outsiders om kampioen te worden. ‘No,’ zegt barman nogmaals, dit keer geïrriteerd. En die tv staat normaal gesproken aan, die schettert in de cafés in de buurt van het Piazza del Duomo, misschien zelfs al voor beelden van een training van Inter of Milan, elke flard van de Serie A wordt bekeken.
Maar nu niet. Schittert Messi, scoort Haaland, doet FIFA-baas Infantino weer iets idioots: het domineert het nieuws, op tv, online en in de kranten, in de hele wereld. De hele wereld? Behalve Italië – na Brazilië moeiteloos het voetbalgekste land op aarde. Italië doet niet mee. Werd uitgeschakeld in de kwalificatiewedstrijd door het nietige Bosnië-Herzegovina, net als vier jaar terug, toen Noord-Macedonië, een andere dwerg, een maat te groot bleek. La Gazetta dello Sport bericht over Jannik Sinner, over Pirlo die de nieuwe bondscoach moet worden, over aanwinsten van Inter en besteedt, vooruit, een snippertje aan het WK. De receptionist van mijn hotelletje praat twintig minuten vol vuur over Milan, laat me talloze foto’s zien van zijn supportersvak, zijn tatoeages, zonder ook maar een keer het WK aan te roeren. Dat wordt effectief doodgezwegen – dan doet het wellicht minder pijn.