Maand: december 2009

De kinderen hangen in ’t hek, opgewonden kijken ze de weg af, op zoek naar de Sint. Wel drie rijden er langs, van verre herkenbaar door de staf uit het raam, maar pas de vierde stopt. Zijn stoomboot is dit jaar een aftandse Toyota Corolla. Even later zitten zo’n 20 zenuwachtige Hollandse kindertjes naast ’t zwembad aan de voeten van de Sint, omringd door hun ouders.

In Willemstad zwermden de Zwarte Pieten de hele dag in troepen rond, en ja, ze waren geschminkt. Ook al ben je ’t al van geboorte: Piet wordt zwart geverfd, zo hoort dat nu eenmaal. Vorig jaar moest ook de Sint een lik verf, want het was een Antilliaan. Eén laagje wit dekte onvoldoende en de Sint werd oranje. Dat hij al dronken was bij binnenkomst en nauwelijks Nederlands sprak hielp zijn geloofwaardigheid evenmin.

Ook deze Sint is slecht te verstaan, maar dat komt doordat twee tuinen verder Antillianen Sinterklaas vieren zoals ze alles vieren: luid. Begeleid door een drumband, zingen wat rappieten in een microfoon: Bapor for di Spaña a yega awe. Anto ku San Nikolas ya mi ta mir’é.

Bij de makamba’s intussen, melden de kindertjes zich om beurten bij de Sint voor een handje, een toespraakje en met een cadeau afgedwongen beloftes als ‘ik ruim voortaan elke dag m’n kamer op’ of ‘ik doe vanaf nu aardig tegen m’n zusjes.’ Doet me denken aan de keer dat ik Sinterklaas was, in mijn studententijd. Met twee Pieten deden we de Haagse Schilderswijk, waar de fooien goed waren. Bij binnenkomst kreeg ik, net als deze Sint, meestal een papiertje toegespeeld met daarop de namen en achtergrond van de lieve kindertjes. Bij één adres las ik op dat briefje, nadat ik was gaan zitten, tot m’n verbijstering de tekst ‘lieve Jordan en Maikel, jullie papa en mama gaan scheiden.’ Ik heb er iets anders van gemaakt.

De Sint zit er verloren bij. De cadeautjes zijn vergeven, dus geen kind dat nog iets van ‘m wil. Ook het jongetje dat ’n uur lang z’n staf mocht vasthouden, heeft ‘m verlaten. Door slechts 5 kinderen wordt-ie uitgeleide gedaan, het ‘danku Sinterklaasie’ klinkt magertjes. De Toyota Corolla rijdt voor de vorm een paar honderd meter weg, maar maakt dan een u-turn, om even later aan de overkant te parkeren. Met veel gedoe wringen ze zich uit het autootje en stappen ze de snek binnen. De Sint heeft dorst.

Terence Trent D’Arby, Wishing well, hoor ik op de radio.

‘Wat voor auto wil je?’
‘Een blauwe,’ zeg ik. Maakt mij ’t uit.
‘Heb ik niet. Je krijgt een Suzuki Jimmy van me, een soort Jeep. Een witte.’
‘Met airco?’
‘Ja, natuurlijk. Maak ik mooi prijsje voor je.’

Haar zus ratelt in ’t Papiaments in haar mobiele telefoon. Op het bureautje ontwaar ik tussen de stapels papieren en asbakken een foto van hen, van zeker 35 jaar geleden. Ze zagen er prachtig uit, in minirok, schalks lachend boven een meters diep decolleté, klaar om de wereld te veroveren. Ergens is het verkeerd gegaan, en nu, ontelbare sigaretten, ongelukkige liefdes en liters drank verder bestieren ze met z’n tweeën een autoverhuurbedrijf. Buiten, op het parkeerplaatsje, tuurt een monteur peinzend in een motorblok. Z’n maat rookt onder een boom.

Easy, van The Commodores, maar dan de versie van Faith No More.
Ik weet nog goed waar ik was toen ik hoorde dat de Twin Towers doorboord werden.

In de hoek van het kantoortje ligt een hondje in zijn mand, grijs, kaal en lelijk.
‘Wat voor merk is dat?’
‘Een kruising tussen een Chihuahua en een Jack Russell.’
‘Hoe heet-ie?’
‘Napoleon.’
‘Goh,’ zeg ik.
‘Omdat-ie de king is, weet je.’
‘Napoleon,’ roep ik naar ‘m, maar de reuzencavia verroert zich niet.
‘Nee, die doet vandaag niks meer,’ zegt de vrouw. ‘Die heeft gisteren de hele dag de Chou Chou van m’n zus beklommen.’

Avalon van Roxy Music. ’n Oldies-zender, maar wel ’n goeie. Moet ik straks zoeken op mijn autoradio.
Ik weet ook nog precies waar ik hoorde dat Pim Fortuyn was doodgeschoten.

‘Zo, jongen, toen had je nog haar.’
De foto op m’n rijbewijs is 10 jaar oud.
‘Maar,’ ze kijkt over haar leesbril omhoog naar me, ‘je ziet er nu ook nog goed uit hoor, dushi.’ Ze blaast de rook van haar sigaret in mijn gezicht. Haar zus ratelt onvermoeibaar door en werkt intussen haar nagels bij.

Voor degene die `t geluk niet kan beamen
Voor degene die niets doet, alleen maar wacht
Zing-vecht-huil-bid-lach-werk-en-bewonder.
‘Hij is dood, hoorde ik net op ’t nieuws.’
‘Wie?’
‘Ramses.’

Ik was bij Noordstar Rent & Second Hand op Curaçao toen ik hoorde dat Ramses Shaffy was overleden.

—–

Een half jaar geleden schreef ik dit nog: Ramses.