Of ze nog een buurt in Porto weet waar toerisme minder welig tiert, vraag ik de hotelreceptioniste. Ben namelijk een reiziger, geen toerist, verduidelijk ik. Ze kijkt me meewarig aan, klapt de kaart open en wijst op een plek aan de monding van de Douro. ‘Een vissersdorpje. Kun je prima lunchen.’ Daar komt geen hop-on-hop-off-bus, da’s mooi, maar de gewone bus ook niet echt. Die zet me, na twee keer overstappen, af aan de rand van een snelweg. Vangrail over klauteren, vaag trapje vinden en twintig minuten de heuvel omlaag lopen.
Langs kleine huizen aan straatjes, smaller nog doordat zo’n beetje elke bewoner de schone was buiten hangt, aan droogrekken vol adidas-sokken, vale jeans en grote witte damesonderbroeken. Dichterbij de haven zie ik steeds meer restaurantjes. Ze doen nauwelijks hun best zich van elkaar te onderscheiden: wit plastic meubilair, verschoten Superbock-parasols en in ieder geval een barbecuerooster op de stoep. Het is april, uur of één, veel tentjes zijn open, hier en daar zitten wat Portugezen te eten, te drinken en te roken.
Lees verder op Substack!