Maand: januari 2009

Ben er. Na een tocht van bijna 5000 kilometer. Hier blijf ik de komende tijd, diep in de heuvels van Cotignac, een dik uur rijden van Cannes en Saint-Tropez. ‘La Boussarelle’ heet het huis. In het hoofdgebouw woont een Nederlands echtpaar, bijzonder aardige mensen. Zij zitten hier nu tien jaar en hebben ’t prachtig gemaakt. Mijn unit bestaat uit twee verdiepingen, boven slaap en werk ik. Alles doet ’t, is nieuw, schoon en mooi. Internet & satelliettelevisie, dus ik kan gewoon naar Studio Sport kijken.

Gisteren heb ik me geïnstalleerd. Computer neergezet, groot beeldscherm er bij, goeie stoel. Vanaf nu moet ik gaan werken. Elke dag om half acht uur opstaan, tegelijk met de zon. Half uur hardlopen -mag ook ’s middags- ontbijten en aan het werk. Elke dag minstens 1500 woorden. Daarna heb ik vrij, mag ik spelen. En ’s avonds zelf eten maken, iets dat ik in Amsterdam misschien hooguit een keer per maand deed. Hier wil ik ’t elke dag, lijkt me gezond en zo, maar ook uit luiheid, omdat ik ’t gewoon te veel gedoe vind om elke dag een kwartier het steile stenen pad naar het huis op en af te rijden.

De Provence vormde ‘een inspiratiebron voor menig artiest’, las ik in een gids: voor Picasso, Van Gogh, Matisse en Peter Mayle (die schreef hier de bestseller ‘A year in the Provence’, wat me ruim onvoldoende lijkt om in dat rijtje te mogen staan…). En voor Mark Schalekamp. Aan de slag. Want dat is het vervelende: ik heb nu geen enkel excuus meer om niet te werken, niet te hoeven schrijven…

De derde etappe leidt van Biarritz naar Belmonte, een dorp op half uurtje van de Spaans-Portugese grens. Nog maar 325 kilometer van de finish in Lissabon. Wilde het graag in één keer rijden, maar zat er echt niet in. Te moe na negen uur. Belmonte is Unesco-beschermd, had ik in gids gelezen, wat vroeger heel wat zei, maar naar ’t schijnt is Spijkenisse dat inmiddels ook bijna. Dit dorp is echter prachtig. Het ligt zoals de naam al verraadt: mooi op ’n berg. Piepklein, met twee hoofdstraten en wat smalle zijstegen, maar wel zijn er drie kerken: twee katholieke en een synagoge. Waarover later meer.

Het is een uur of zes wanneer ik bij mijn hotel aankom. Tas gedumpt in kamer, snel gedoucht en weer naar buiten. Op zoek naar een biertje. Heb ik wel verdiend, lijkt me. Welke van de drie kroegen? Die met de beslagen ramen en de lokale ouwe mannetjes leek me ’t beste. Binnen probeer ik behoorlijk stuntelig behalve de pils -Superbock- ook een snack te bestellen. Barman spreekt geen buitenlands. ‘Ben je Nederlander, moet ik je effe helpen?’ hoor ik achter me. Het is de dorpskapster, enige vrouw in de kroeg. Paula heet ze, Paula Santos. Is achter in de 30 en heeft 23 jaar in Rotterdam gewoond. Dat is te merken, want erg Rotterdams lult ze vervolgens vijf kwartier in een uur (‘nee, toen had ik een stoel bij een zaak in Capelle, maar ja, de baas hield z’n handjes niet thuis, toen ging ik dus naar Schiebroek, naar Ben van Leeuwen, ken je die? Nee? Nou maakt niet uit’ etc). Lief mens, daar niet van! Als ik ook even wat mag zeggen, vraag ik waarom er in het dorp een synagoge is. Zijn er zoveel Joden of zo? Grote hilariteit, de hele kroeg bemoeit zich er mee. Ja, veel Joden in Belmonte. 100? 150? 130, weet iemand stellig. Paula houdt ’t op 120.

Even later, als ik wil eten, loodst Paula me naar het restaurant, twee straatjes verder. Het is nog te vroeg, de keuken is nog niet klaar, maar Paula bestelt vast voor me en meldt dat ik om 8 uur terug moet komen (ik heb niks meer in te brengen). Dus lopen we weer even terug naar de kroeg. ‘O, dat is mooi, kan ik het meteen even vragen!’ gilt Paula, als we om de hoek een gezin tegen het lijf lopen, blijkbaar Joods. ‘Met hoeveel zijn jullie eigenlijk in Belmonte?’ vraagt ze, zonder inleiding, plompverloren – hoe Rotterdams kun je zijn. Ongeveer 120, zegt de man, volkomen verbouwereerd. ‘Ik had gelijk!’ roept Paula even later triomfantelijk tegen de ouwe mannen.

Een half uurtje later schuif ik aan in het restaurant. Goeie tafel in de hoek, waar mijn eten al klaar staat. Rijst met gans, een lokale specialiteit. Met een Superbock. Geserveerd door de lokale vamp. Het is een mooie dag.

In Biarritz logeer ik bij Rogier. Rogier is de broer van een vriend, maar heb ik al zeker 6 jaar niet gezien of gesproken. Ik belde ‘m pas gisteren, om iets te drinken aan het eind van de dag, aangezien ik van plan was een stop te maken in zijn dorp. Niks hotel, geen sprake van, ik moest en zou bij hem logeren. Nou, graag dan. Rogier verdient geld met maken van websites, is getrouwd met een Franse, heeft een lief dochtertje van 3, een Mehari en een zelfgebouwd huis. Bovenal is hij surfer, daarom is-ie in Biarritz gaan wonen. Golven zijn tot wel 5 meter hoog (ze hebben namen, echt!). Hij is bijna 2 meter, heeft een baard en lijkt op Liam Gallagher.

Ik zou een avond blijven en de volgende ochtend vroeg doorrijden richting Portugal. Maar Rogier gaat morgen snowboarden, zegt hij,  op een dik uur rijden, in de Pyreneeën. Of ik mee wil? Tuurlijk. Dus sta ik de volgende dag op ski’s -ik snowboard niet. Ben geen puber!- in prachtige sneeuw, in de zon, in fijn klein oord waar geen hond is. We zijn met z’n drieën:  Rogier’s maat Alexis gaat ook mee. Alexis is een jaar of 34, karatekid, surfboy en heeft -volgens Rogier- een vreselijk knappe vriendin. Maar hij is ook arts en Duitser. Man met vele kanten, zou je zeggen. Een kant laat-ie al snel zien. In de auto -het is dan nog geen half 8- vertelt Alexis dat hij een nieuwe sextoy heeft: een ring die hij om zijn pik schuift, met daaronder een soort trillende torpedo die de clitoris van zijn vrouw moet toucheren. Op het moment dat hij dat vertelt ken ik ‘m toch zeker een half uur. Waar het hart van vol is… ‘Bumsen macht die Beine schwach’, zei de coach van Rocky in de Duitse nachsynchronisierte versie. ‘Du machtst mir die Hose zu enge’, ook een zin die ik graag aan Duitsers zeg om te laten merken dat ik echt wel iets weet van hun taal. Komt ook uit een film. Uit Tirol, geloof ik.