Maand: september 2010

Weert-Jan

‘Het wordt een mooie avond,’ zei H, aan wiens tafel ik was uitgenodigd voor het gala. En ja, mijn tafeldames waren prachtig, de zaal in Huis ter Duin afgeladen en Ivo Niehe niet ongeestig. En je kon bieden op een verwenpakket van de PC Hooftstraat, een spectaculaire reis naar Tanzania en als je niet oppaste, als je één verkeerde beweging maakte, moest je ineens lunchen met Xander de Buisonjé – en daar nog 5.000 euro voor betalen ook. Maar zoals dat gaat bij een benefietgala, was de aanleiding voor de avond bepaald niet vrolijk: de ziekte ALS.

ALS, Amyotrofische Laterale Sclerose, is misschien wel de ergste spierziekte die er bestaat. Langzaam sterven de zenuwcellen die de spieren aansturen. Het uitvallen van de ademhalingsspieren is meestal de oorzaak van het overlijden van iemand met ALS. Hoe snel dat gaat verschilt per persoon, maar de gemiddelde levensverwachting van een ALS-patiënt is drie tot vijf jaar.

Vier jaar geleden hoorde ik dat Weert-Jan Weerts deze vreselijk ziekte heeft. Ik ken ‘m uit Leiden, waar we zo’n beetje tegelijkertijd lid waren van het studentenkoor. We waren geen dikke maten, wel had ik respect voor ‘m: hij zag er beter uit dan ik, was minstens even hanig en had sterke vrienden. Hij zat bij de Bloods, ik bij de Crips, zeg maar. Of bij de Montagues en de Capulets, dat klinkt gepaster bij zo’n sjieke vereniging – allemaal vechtend om indruk te maken op de Juliets.

Als grote man achter de Stichting ALS was Weert-Jan het middelpunt van de avond. De afgelopen jaren heeft hij zich ingespannen om bekendheid te geven aan zijn ziekte, om geld in te zamelen voor onderzoek naar medicijnen tegen ALS. Met succes, vond ook de koningin: tijdens het gala werd hij benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Het was inderdaad een mooie avond, een bijzondere mix van vrolijk en verdrietig. Mijn respect voor Weert-Jan is alleen maar groter geworden – en nu echt, niet studentikoos. Indrukwekkend de manier hoe hij, jonge vader, omgaat met zijn ziekte, indrukwekkend te zien wat hij betekent voor zijn lotgenoten. Steun hem en de Stichting ALS, kijk op www.stichting-als.nl en maak over naar giro 100.000. Als je dat niet doet, stuur ik Xander de Buisonjé op je af.

Mensen kijken & cijfers geven

Op het terras mensen kijken, en dan cijfers geven: wie doet het niet? Ik doe het bij de IJsbreker, mijn stamcafé, dat na een verbouwing, dit voorjaar, ineens Ysbreeker heet. Belachelijk natuurlijk. Een andere ingrijpende verandering sinds het café grand is, is dat het stoffig en linksig publiek dat hier voorheen exclusief uithing, gezelschap heeft gekregen van hip volk en semi-BN-ers – mensen op sneakers met een zonnebril in hun haar. Niet zo best voor het intellectueel gehalte, wel goed voor de cijfers op het terras.

Ik ben aan het werk, bezig mijn manuscript te vervolmaken na het commentaar van mijn redacteur. ’n Lastige klus: een wijziging hier heeft drie hoofdstukken verderop gevolgen, waardoor daar een zin wegmoet en ik ergens anders weer een alinea moet herschrijven. Om uit te rusten, gun ik mijn ogen regelmatig een ommetje.

Genoeg te zien. Altijd wel een tafeltje waar gedate wordt, want je hebt uitmaakcafés, Walem op de Keizersgracht bijvoorbeeld, de IJsbreker is dat zeker niet. Zij daar, een paar tafeltjes verderop, hebben een eerste date, via internet vermoedelijk. Hij zat er al een zenuwachtig kwartiertje, wilde haar begroeten met een zoen, maar kreeg een hand. Hij lijkt op Roy Makaay, zij op Nicole Kidman. Een gekke combi, niet waar?

Naast me ontpopt een knul zich tot waspwhisperer. ‘Let maar op, hij gaat zo weg,’ bezweert hij zijn vriendin die angstvallig een krant in aanslag houdt. Een Telegraaf, die ze zelf moet hebben meegenomen, want dat blaadje willen ze in de IJsbreker nog steeds niet bezorgd hebben – da’s dan tenminste niet veranderd.

Drie serveersters belopen vandaag het terras. Elke met eigen stijl: de een flaneert, de tweede schrijdt, links en rechts belangstellend vragend of men ’t naar de zin heeft, als een gastvrouw op haar feestje, en de derde, een knappe Poolse, voorkomt met een soepele pirouette dat een wat lompe figuur haar en haar volle dienblad omver loopt.

De date vlot intussen niet. Terwijl Roy aan ’t vertellen was, bekeek Nicole net al een sms. Waarschijnlijk valt hij in levende lijve tegen, heeft hij zijn foto misschien te veel geshopt. Tja, de IJsbreker. Zij daar, die schuin voor me gaat zitten, krijgt een acht van me, ondanks haar rare blauwe nagellak. Maar ik moet door, aan het werk, mijn boek afmaken. Nog een week of drie, dan ben ik klaar.