Maand: april 2010

Het mooie van Amsterdam is dat je er zo weer uit bent. Wanneer de stad vol is, wanneer te veel toeristen achter een reisleider sjokken of lam langs grachten waggelen, maak ik graag een ommetje. Soms ga ik naar het noorden, naar Durgerdam, maar nog liever richting het zuiden. Binnen 10 minuten rij je in alle rust op een B-weggetje langs een riviertje en herinnert hooguit wat hoogbouw aan de horizon je aan de nabijheid van een stad. Ik heb zo mijn routes, maar die ga ik natuurlijk niet verklappen, anders ga jij morgen ook en voor je ’t weet rijden we in een file.

Zaterdag reed ik mijn favoriete route. Links weilanden, rechts de Waver. Dak open, muziekje aan, zo cruise ik nice & easy, nu en dan uitwijkend voor een tegemoetkomende tractor of een pelotonnetje fietsers, tricootjes van QuickStep of Rabobank strak gespannen over hun kantoorbuiken. Hier en daar een boerderij, waar witte was vaak vrolijk wappert en om de paar kilometer een plukje vissers. Meestal een stuk of 5, een meter of 30 uit elkaar, wat ongezellig lijkt, maar zo hoort het: een visser is geen prater. Moeder de vrouw, die praat en veel ook, zeker 25.000 woorden per dag. Hij niet – dat zou bovendien de brasems en de palingen maar wegjagen.

Na een tijdje vind ik in de berm een mooi plekje om de krant te lezen. Een boer komt langzaam dichterbij, hij is bezig nieuwe paaltjes in de grond te slaan, de oude waren rot.
‘Heb je ’t druk?’ vraag ik om maar iets te vragen, misschien sta ik wel op zijn land.
‘Ja, altijd hè, koeien zijn als kleine kinderen, hebben altijd zorg nodig.’
Even stil. Ik ga verder in Het Parool, hij meet geconcentreerd waar het volgend paaltje moet komen.
‘Heb je die aswolk nog gezien van de week?’ vraagt de boer, ‘magnifiek hè, wat een mooie zonsondergang gaf die. Helemaal roze was ’t daar.’ Hij wijst in de verte, waar de Rembrandttoren vaag afsteekt.
‘Niet gezien. Wordt Ajax kampioen?’
‘Hoop het niet,’ zegt de boer.
We vinden het allebei een goed gesprek.

Een zaterdagmiddag aan de Waver. Af en toe vaart passeert een bootje. Ik zie lammetjes en met de minuut meer knoppen aan de bomen. In het gras schiet een blauwstaartsalamander, prulstaarten en schikken zingen hun lied. Lang leve de lente!

Het waren de walmen die opstegen uit de ventilatieroosters, vooral in de winter. De geur van goed-voor-mekaar. Het Amstel Hotel. Mijn bedrijf, net gestart, zat op een steenworp, dus liep ik er vaak langs. En als Sjakie ging ik op een goeie dag de Chocoladefabriek binnen en ontdekte dat de lucht kwam uit de Health Club. Bedoeld voor hotelgasten, maar je kon ook lid worden, al was dat niet bepaald goedkoop. Van mijn eerste winst, nam ik me plechtig voor, zou ik het lidmaatschap van de Amstel Health Club betalen.

Ben nu zo’n zeven jaar lid en kom er vaak en graag. Het blijft een feest: de marmeren trap op, de houten draaideur door en dan via de imposante lobby, waar het personeel me vriendelijk groet, met de prachtige lift naar beneden. Daar is het sportschooltje, klein maar o zo fijn. Geen irritante house, maar een zwembad, geen tatoeages, maar vruchtensappen, een mooie kleedkamer en verse kranten. De leden van de club zijn heel gewoon gebleven, wat niet geldt voor de gasten. Soms zie je een vette Arabier met zijn Russische escort, wat extravagante modellen en natuurlijk veel celebrities. Bono, Elvis Presley, maar ook Bruce Springsteen met een zwikker in zijn te strakke rode zwembroekje.

En Elizabeth Hurley. Met haar zat ik in de sauna. Het zag er goed uit, maar dat zij het was, begreep ik pas even later, toen ik op een bedje aan het zwembad in Het Parool las dat Liz Hurley voor een dagje in town was om de opening van The Millionaire Fair te doen. Ze zou zich verkleden in het Amstel Hotel, stond er. Intussen was een man met een grote tas en make-up-kist de dameskleedkamer binnengegaan.

Toen ze na een half uur in vol ornaat die kleedkamer uitkwam, wilde ik alsnog mijn kans grijpen: ‘Now I recognise you, Liz!’
Ze keek me vragend aan.
‘We met at Annabel’s, last year,’ blufte ik, ‘don’t you remember?’ Als ik ‘r hiermee op straat had lastig gevallen had ze vermoedelijk haar guard op me afgestuurd, maar in deze setting kon het waar zijn, ook al omdat Annabel’s een Londense club is waar zij geregeld uithing.
‘What are you here for?’ Nou, voor die beurs, zei ze.
‘But you can’t go there just by yourself,’ vond ik. ‘I have a great idea: I’ll join you!’ Leek mij wel grappig om met haar uit een limo bij de Grote Proletenbeurs te stappen.
Liz moest even denken, toch zeker een seconde of vijf en zei: ‘Thanks, but no.’

Gisteren stond ik op de ene loopband, toen op de andere Jermaine Jackson stapte. Ben niet zo snel starstruck, maar vond het toch gek om ineens naast de broer van Michael te staan. We hadden een heel bijzonder gesprek. Jermaine vroeg: ‘How are you?’ Ik antwoordde: ‘Fine. Have a good run.’ Een aardige kerel, maar een groot loper was-ie niet: hij liep 6.8 km/u tegen een helling van 1,5%, onderwijl zwetend zoals ik nooit iemand had gezien – het regende op de loopband. Zo holden we naast elkaar, een minuut of 20. Na een tijdje zette Jermaine zijn IPod op. Hij luisterde naar Don’t Stop Till You Get Enough. Lief toch.