Het was een relletje tijdens het WK, toen een paar spelers van het Nederlands Elftal stiekem hun vaste kapper het hotel hadden binnengeloodst. Hannie Hanna heette die. Tijden veranderen: twintig jaar geleden zou de smokkelwaar callgirls zijn geweest. Maar goed. Het gekke van het verhaal was dat de jongens voor wie hij kwam -Van der Wiel, Elia, Babel en Sneijder bijvoorbeeld- gemillimeterde coups hebben. Weinig eer te behalen voor Hannie, zou je zeggen.
8 gedachten over “De geschiedenis van mijn kaalheid”
Reacties zijn gesloten.
U bezit een lovenswaardig niveau van introspectie en zelfreflectie…
Merci beaucoup. En dan bezit ik ook nog een mooie pruik!
Dat is toch niet nodig Mark, dat lijden… En je weet, je bent niet sterker dan moeder natuur. En ik kan het weten
Mark,
Als “professor in de haar” (vrij naar Koot en Bie) kan ik je zeggen dat als je advies wil hebben en ervaringen uit wil wisselen, met name ook wat betreft de marketingmogelijkheden van kaalheid, zoals “je moet die kale in Rotterdam hebben als je iets wil” ben ik je man. Specialist sinds mijn diensttijd, toen ik uit solidariteit met een aantal mannen die zichzelf hadden toegetakeld met het minitondeuzetje van een scheerapparaat, mijn weelderige blonde lokken aan de wilgen heb gehangen. Thans op standje o van de Gilette 4 bladige scheerkop, gegarandeerd geen snijwonden!
Veel dank, kale uit Rotterdam!
amice, ik voel nu toch wat ‘onbalans’ tussen mijn kuif en mijn bovengemiddelde testosteronspiegel…..
Zou wel eens willen weten of sinds de tondeuse ook het vrouwvolk merkbaar toeschietelijker is..
Ja, niet normaal! Ik had al niet te klagen, maar sindsdien moet ik de vrouwtjes van me afslaan!