Vorig jaar belde ik eens naar uitgeverij Prometheus. De hoofdredacteur wilde ik spreken, de telefoniste verbond me door.
‘Dag Jean,’ begroette hij.
‘Sorry, ik ben het maar, Mark Schalekamp.’
Jean Schalekamp, een neef van mijn vader, dus mijn oud-oom. Of zo. Schrijver in ieder geval, goed voor zo’n 20 eigen boeken, waarvan Dolle Trams, uit ’64, het bekendste is. Lees verder op mijn Substack!
Lekker gek, met die Barry Hughes-pet op je kolderieke hoofd! Zeker uit de failliete Haarlem-boedel gejat. Je oom Jean kijkt alsof ‘ie net je rolfluit heeft ingeslikt en niet alsof ‘ie je hete adem in je nek voelt, dus schiet eens op met dat boek!
Gr,
E-J
Nooit gehoord vasn oom Jean, maar ik ga hem eens opzoeken in de bibliotheek of bij de boekwinkel. Leuk stukje trouwens.
groeten,
doesjka
Da’s nou nog eens een aardig, een reactie van u, mevrouw Lansdaal (mevrouw Lansdaal was mijn lerares Nederlands op het Montessori Lyceum. Ze gaf me regelmatig een 1 voor mijn opstellen omdat ze die ‘navrant’ of ‘scabreus’ vond. Voor m’n scriptie (over W.F. Hermans) kreeg ik een 9, dat wel, maar dat kwam misschien vooral omdat ik er een rol King bij had gestopt – Vrouwtje Lansdaal was corrupt, dat wist iedereen).
Dat u mijn oud-oom niet kent! Navrant!
dag!
Mark
Beste Mark, corrupt dat wil ik nog geloven maar van die rol King lijkt mij ontsproten aan je rijke fantasie. Liefs, Doesjka